Ostatnio dodane

Napisanie książki jest czasami trudniejsze od urodzenia dziecka.

Sama pani rozumie: nie ma sensu być bohaterem, jeżeli nikt tego nie doceni.

Dzieciaki są zwykle doskonałymi świadkami. Niczego nie zakładają z góry ani nie mają uprzedzeń wobec tego, co widzą. Widzą rzeczy takie, jakimi są. Albo jakimi nie są.

Nikt nie widział wiatru, ale jest on na tyle rzeczywisty, że może powalać drzewa.

Człowiek, który ma dzieci, nie potrzebuje aniołów.

Kiedy już wyłączyłeś to, co niemożliwe, wszystko, co pozostało, choć nieprawdopodobne, musi być prawdą.

A nawet najsmutniejsze życie przynosi coś ze sobą.

Dlaczego – myślał – życie wieczne ma tak straszliwą cenę? Jeśli życie wieczne istnieje, dlaczego można je osiągnąć tylko przez śmierć, ból, cierpienie? Kim jest Bóg, jeśli daje nam cały świat, wszystko, co na nim jest i zdolność do pokochania tego, a potem to wszystko odbiera?

Co innego jest dobre, a co inne przyjemne. Dobrze jest, jak ktoś trzyma się tego, co dobre; ten, który wybiera przyjemne, źle skończy.

Proszę zapytać dwudziestolatka, czy chciałby mieć znowu szesnaście lat, a nie podejmie tematu. Czterdziestolatek zapytany, czy chciałby mieć dwadzieścia siedem lat, odpowie nie, choćby przepełniała go zawiść o młodszych. Sześćdziesięciolatek spytany o to, czy chce mieć czterdzieści pięć lat, wyszydzi panią. Rozwijamy się. Zmieniamy.

Kłamstwo jest równie złe jak zabójstwo.

Czasami jednak właśnie kalectwo daje takim ludziom siłę charakteru.