Ostatnio dodane

Bez względu na wszystko chłopak powinien myśleć o mamie.

Uważacie, że wszystko wiecie i z tego powodu nie jesteście w stanie niczego się nauczyć.

Zgoda, pracuję bardzo ciężko i żyję w świecie opartym na silnej konkurencji, ale to wcale nie oznacza, że nie potrzebuję opieki jak każda kobieta.

Ale to nie cheeseburgery stanowią o rewolucji. Należy zmienić ludzkie serca... a na to potrzeba całego pokolenia.

– Wie pan co, panie Gogiel? Jest pan chyba cyniczny.

– W Polsce, panno Leonard, nie mówimy o sobie „cynicy”; mówimy „realiści”.

– I jaki z tego morał?

– Morał? Gdy jesteś młody, trzymaj gębę na kłódkę. Zawsze uważnie słuchaj i cały czas się ucz. Rozwiązuj zagadki, dzieciaku, jak ja je rozwiązywałem. Rozwiązuj te pieprzone zagadki.

– Jakie zagadki?

– Zagadki życia. Jak zachowywać w sobie gniew, lecz na zewnątrz zachować spokój.

Był to po prostu jeden z tych rytualnych gestów, które, jak sądzę, zrobiłaby każda istota ludzka. Dlaczego modlimy się albo palimy świece za naszych ukochanych? To wszystko jest naszym błagalnym przymilaniem się ponurym i katastroficznym siłom, których nie potrafimy kontrolować ani zrozumieć. I nie sądźcie, że zwykle jestem tak filozoficznie nastawiony do świata. Tak było tylko podczas tej pierwszej, przerażającej nocy, kiedy zacząłem rozumieć, co to znaczy być naprawdę bezradnym.

Bestia nie tkwi w nas. To my tkwimy w zwierzęciu.

Przeznaczenie, jak pan miał okazję się niedawno przekonać, nie jest niezmienne. (…) Nasz los zawsze spoczywa w naszych rękach, drogi panie. Jedynym paradoksem jest to, że nie staramy się zmienić naszego życia wtedy, kiedy jeszcze możemy.

Wilkołaki to są wilki zamienione w ludzi, a nie ludzie zamienieni w wilki!

– Zawsze, kiedy patrzyłam na gwiazdy, bałam się. Ich widok sprawia, że mam wrażenie, jakby moje życie było bez znaczenia.

– Masz rację. Bo jest bez znaczenia. Tak samo jak moje i każdego na tym świecie. Kiedy ktoś żartuje sobie z dzieciaków z mojej klasy, zawsze pytam, czy naprawdę uważa, że jego życie jest więcej warte od życia któregokolwiek z nich. Koniec końców wszyscy jesteśmy mrówkami.

– Nie jesteś zbyt poprawny politycznie, co? Powinieneś mówić, że życie każdego człowieka coś znaczy.

– Życie mrówki coś znaczy, tyle że nie aż tak dużo, jak mrówka sądzi.

Czasu, który tak łatwo lekceważy się w młodości, niezmiernie gorzko żałuje się na starość. (…) Cóż znaczy miesiąc dla znudzonego nastolatka? Nic. Minie w jednej chwili. Ale proszę mi powiedzieć, jaką ma wartość dla kogoś, komu pozostał tylko miesiąc życia?