Oscar Wilde

[...] nabierać męża, który nigdy nic nie widzi, wcale nie należy do przyjemności.

Umarli często nie chcą odejść.

Istnieją grzechy, których urok tkwi raczej w myśli o nich niż w samym czynie [...].

Nikt nie popełnia zbrodni, bez popełnienia równocześnie głupstwa.

[...] każdy z nas nosi w sobie niebo i piekło!

Były chwile, gdy zło uważał tylko za środek do urzeczywistnienia swych wyobrażeń o pięknie.

Czyżby nieszczerość była czymś strasznym? Nie sądzę! Jest tylko środkiem do zwielokrotnienia naszej indywidualności.

Stać się obserwatorem własnego życia [...] znaczy uwolnić się od jego cierpień.

Żyjemy w epoce, w której zbyt wiele się czyta, aby móc być mądrym, i zbyt wiele myśli, by móc być pięknym.

Jedynym czarem przeszłości jest to, że minęła.

Ganiąc siebie samych, czujemy, że nikt już do tego nie ma prawa.

Spowiedź, nie kapłan, daje nam rozgrzeszenie.