Neil Gaiman

Wszyscy postępują tak samo. Sądzą, że ich grzechy są oryginalne i wyjątkowe. Zwykle powtarzają się bez końca.

Uznał, że jeśli nie ma się na głowie wyroku śmierci, więzienie w najlepszym razie stanowi jedynie czasowy urlop od życia.

Wszystkie triumfy i katastrofy tego świata ludzie powodują nie dlatego, że są z gruntu dobrzy, albo z gruntu źli, lecz dlatego, że są ludźmi.

Wy, ludzie, mówicie o życiu i śmierci, jakby to były dwie rzeczy wzajemnie się wykluczające, jakby nie istniała rzeka, będąca również drogą, czy pieśń, będąca kolorem.

Słowa to coś wspaniałego.

– Telewizor to ołtarz. Ja jestem tą, której ludzie składają ofiary.

– Czyli co?

– Zwykle ich czas – odparła Lucy. – Czasami siebie nawzajem.

Wszystko zależy od tego, gdzie się jest.

Żaden człowiek nie jest wyspą – twierdził Donnę i mylił się. Gdybyśmy nie byli wyspami, zginęlibyśmy, utonęli w otchłaniach obcych tragedii.

– Urok, tak? Cóż, jak mówią, albo się go ma, albo nie.

– Uroków można się nauczyć.

Ludzie nie zatrudniają byłych więźniów. Czują się wobec was niezręcznie.

[Ameryka] to jedyny kraj na świecie, który martwi się o to, czym jest. (…) Inne dokładnie wiedzą, na czym stoją. Nikt nie musi szukać serca Norwegii albo duszy Mozambiku. Wiedzą, czym są.

To nie jest kraj dla bogów.