Maria Rodziewiczówna

Ciężar rachuje się wedle bark. Wiedział Bóg, co pan wytrzyma, i tyle dał.

Dopóki ludzkość będzie miała choćby dwie różne nazwy, nie postąpi kroku. Wtenczas dojrzeje do reform, gdy na zapytanie: ktoś ty? każdy jeden mąż odpowie: człowiek.

Żaden płaz nie ma tak twardego życia jak człowiecze serce.

Nie można nam o sobie myśleć, gdy się dzieci ma, ani rozpaczać i śmierci wołać, gdy zostały obowiązki do spełnienia.

Każdemu tchórzowi dezercja wydaje się zupełnie słuszną.

Młoda dziewczyna, która wyrzeka się miłości, jest albo fałszywa, albo chora.

I co szczególniejsze w tym kraju, że bogaty i biedny, bankrut i kapitalista, wszyscy żyją na jedną skalę. Dużo widziałem, ale podobnej osobliwości nigdzie nie spotkałem.

Obmowa i plotka to wialnia i sortownik przyjaciół. Zostanie się mało, ale rzetelnych!

Ludzie jak strusie, łykają najniestrawniejsze baśni.

Skądże pan wie, kto słabszy? – Ten, kto za obelgę policzkować nie może lub nie śmie!

Powiem, że kobiety mają duszę, chociażby z tej racji, że rozumieją ją w drugich, a mężczyźni uganiają się za cielesną pięknością.

Złe i dobre zależy od punktu widzenia i gustu każdego z nas…