Małgorzata Musierowicz

Gdybym miał podejrzewać przyjaciół na zapas, wolałbym nie żyć (…).

To dziecko niedługo się urodzi. Widziałam je na wydruku z USG. Już jest gotowe! Ma rączki, nosek, oczy…

Mila! Nie płacz. Ludzie odchodzą, ale miłość pozostaje.

Odrobina ogłady oraz opanowania – i już życie rodzinne biegnie bez zakłóceń.

Dobrze jest zdać sobie sprawę ze swej winy, bo inaczej trzeba wciąż przed nią uciekać.

W pewnym wieku, kiedy się człowiek obejrzy za siebie, to naprawdę nie widzi wiele i musi się zastanowić, co niby zrobił w życiu takiego, żeby usprawiedliwić to, że żyje?

Laura poczuła, że ma mokre oczy. Nie pomogło dowcipkowanie. Patosu i piękna nie dało się obrócić w żart. Widocznie w chwilach prawdy to się nie udaje.

Przeniknij pozory, które mnie skrywają.

Nikt nie może odpowiadać za cechy, jakimi go obdarzyła natura.

Ład jest kwestią organizacji.

(…) kiedy się ma lat szesnaście, nie bardzo jeszcze człowiek zna siebie samego i nie zawsze łatwo mu się zorientować w tej mgle, w której tonie.

Nocne strachy to nie głupstwo (…). Nie lekceważ tego, co widzisz w nocy. W nocy widać lepiej i ostrzej, bo dzień człowieka rozprasza.