Małgorzata Musierowicz

Niemal każdy dramat, gdy się go potraktuje ironicznie, z miejsca okazuje swe zabawne aspekty. Albowiem nawet dramat je ma.

Na czym polega to uczucie absolutnego szczęścia, którego doznajemy, łącząc się z takim człowieczkiem w ufnym, dobrym porozumieniu? Jest w tym kontakcie jakiś odprysk wieczności, coś doskonałego i boskiego.

Gdybym miał podejrzewać przyjaciół na zapas, wolałbym nie żyć (…).

To dziecko niedługo się urodzi. Widziałam je na wydruku z USG. Już jest gotowe! Ma rączki, nosek, oczy…

Mila! Nie płacz. Ludzie odchodzą, ale miłość pozostaje.

Odrobina ogłady oraz opanowania – i już życie rodzinne biegnie bez zakłóceń.

Dobrze jest zdać sobie sprawę ze swej winy, bo inaczej trzeba wciąż przed nią uciekać.

W pewnym wieku, kiedy się człowiek obejrzy za siebie, to naprawdę nie widzi wiele i musi się zastanowić, co niby zrobił w życiu takiego, żeby usprawiedliwić to, że żyje?

Laura poczuła, że ma mokre oczy. Nie pomogło dowcipkowanie. Patosu i piękna nie dało się obrócić w żart. Widocznie w chwilach prawdy to się nie udaje.

Przeniknij pozory, które mnie skrywają.

Nikt nie może odpowiadać za cechy, jakimi go obdarzyła natura.

Ład jest kwestią organizacji.