Małgorzata Musierowicz

Wymyślam wszystko – z wyjątkiem małych realiów, które służą uwiarygodnieniu narracji. I mam z tego wymyślania ogromną przyjemność, a czytelnicy najwyraźniej – także!

[Literatury] potrzebuję jak powietrza.

(…) sny przetwarzają rzeczywistość w obrazy symboliczne, lecz niekiedy, choć dalekie od realizmu, bywają wprost trywialnie dosłowne.

Prawdę powiedziawszy, każdy jest sprężyną wydarzeń, chce czy nie chce (…).

Chciałabym ich trochę pocieszyć. Tak mi się wydaje, że to właśnie jest ważne, żeby nas ktoś pocieszał w życiu.

Przyjaźń, która wymaga pielęgnowania, nie jest prawdziwą przyjaźnią. Tę prawdziwą spotyka się rzadko, a jej symptomem jest zupełna bezinteresowność.

(…) człowiekowi zawsze poprawia się samopoczucie, kiedy widzi, że jest skuteczny i operatywny (…).

Są ludzie, w życiu których kolor szary dominuje.

Stanowią większość.

Piękna stworzonego przez człowieka nie ma bez wielkiego starania, dbałości i pracy.

Zdobycie się na wielkoduszność to przecież nie porażka. To jest zawsze – w jakimś najgłębszym, podstawowym sensie – zwycięstwo.

Niemal każdy dramat, gdy się go potraktuje ironicznie, z miejsca okazuje swe zabawne aspekty. Albowiem nawet dramat je ma.

Na czym polega to uczucie absolutnego szczęścia, którego doznajemy, łącząc się z takim człowieczkiem w ufnym, dobrym porozumieniu? Jest w tym kontakcie jakiś odprysk wieczności, coś doskonałego i boskiego.