Małgorzata Musierowicz

Zawsze zakochiwała się na wieki, tylko potem jej to szybko przechodziło.

Nie chcę liczyć lat, które mi pozostały. Może jest ich za dużo. A może mało. Ale co roku o tej porze dziękuję Bogu za ciebie.

(…) człowiek nigdy nie powinien być zbyt pewny tego, że wygrał. Zwłaszcza – z losem.

Trudno uwierzyć Losowi, gdy już raz zawiódł.

Nie ten jest bogaty, kto dużo ma, tylko ten, kto dużo daje.

Zatrzymał wzrok na ohydnym areozolowym napisie, wysmarowanym przez któregoś młodego wandala na drzwiach tynku i wokół nich: "BOŻE, ZATRZYMAJ ŚWIAT, JA WYSIADAM" (…) Wysiada! Patrzcie go! Łatwo powiedzieć!- po czym obrócił się i poczłapał z powrotem na obchód szkoły, myśląc że o wiele trudniej niż "wysiadać" jest po prostu- żyć.

Uśmiech bywa aktem męstwa, smutek to słabość i postawa zbyt wygodna. Być radosnym i dobrym, kiedy świat jest smutny i zły, to mi dopiero odwaga.

Wielkie historie miłosne mogą nie mieć końca. Ale co muszą mieć nieodzownie – to początek.

Do ludzi trzeba wyciągać rękę. Trzeba. Możemy się nie doczekać odzewu. Ale jeśli nie wyciągniemy ręki, to odzewu nie doczekamy się z całą pewnością.

Naprawdę ciekawe, że ludzie połkną każdą bajeczkę, jeśli im się ją poda w sposób wiarygodny.

Od dziś należy uśmiechać się, dla eksperymentu, do każdej napotkanej osoby. W kolejce, w autobusie, na ulicy. Wysyłać eksperymentalne sygnały dobra, tak, na taki sygnał powinno się uzyskać odpowiedź tego okrucha dobroci, który ma podobno każda ludzka istota.

Trzeba powoli. Tak jak ze wszystkim, trzeba po prostu zacząć. Zrobić pierwszy krok. Po nim zrobię drugi i trzeci. A potem będę już umiała przejść cały ten dystans.