Małgorzata Musierowicz

(…) kiedy się ma lat szesnaście, nie bardzo jeszcze człowiek zna siebie samego i nie zawsze łatwo mu się zorientować w tej mgle, w której tonie.

Elka była wściekła jak osa. Co tam osa. Cały rój os.

Nocne strachy to nie głupstwo (…). Nie lekceważ tego, co widzisz w nocy. W nocy widać lepiej i ostrzej, bo dzień człowieka rozprasza.

(…) BOŻE, ZATRZYMAJ ŚWIAT, JA WYSIADAM.

Zawsze zakochiwała się na wieki, tylko potem jej to szybko przechodziło.

Nie chcę liczyć lat, które mi pozostały. Może jest ich za dużo. A może mało. Ale co roku o tej porze dziękuję Bogu za ciebie.

(…) człowiek nigdy nie powinien być zbyt pewny tego, że wygrał. Zwłaszcza – z losem.

Trudno uwierzyć Losowi, gdy już raz zawiódł.

Nie ten jest bogaty, kto dużo ma, tylko ten, kto dużo daje.

Zatrzymał wzrok na ohydnym areozolowym napisie, wysmarowanym przez któregoś młodego wandala na drzwiach tynku i wokół nich: "BOŻE, ZATRZYMAJ ŚWIAT, JA WYSIADAM" (…) Wysiada! Patrzcie go! Łatwo powiedzieć!- po czym obrócił się i poczłapał z powrotem na obchód szkoły, myśląc że o wiele trudniej niż "wysiadać" jest po prostu- żyć.

Uśmiech bywa aktem męstwa, smutek to słabość i postawa zbyt wygodna. Być radosnym i dobrym, kiedy świat jest smutny i zły, to mi dopiero odwaga.

Wielkie historie miłosne mogą nie mieć końca. Ale co muszą mieć nieodzownie – to początek.