Lucy Maud Montgomery

Duma zawsze musi cierpieć.

Obrazy zawsze wyglądają tak niesamowicie w nocy. Można na nich dostrzec rzeczy niewidoczne za dnia.

Gdy my o Bogu zapomnimy, On o nas pamięta.

Nic nie zwiastowało na razie cienia Wielkiej Wojny. Młodzi chłopcy, którzy w przyszłości mieli walczyć i może paść na polach Francji, Flandrii, Gallipoli i Palestyny – byli wciąż jeszcze rozbrykanymi uczniami, pełni nadziei na radosną przyszłość. Dziewczęta, których serca miały być kiedyś złamane, były wciąż pełne marzeń i nadziei.

Okropna jest rola matki podczas wojny. Matki, siostry, żony i kochanki przechodzą straszną próbę.

Potęga, której przymiotem jest nieskończoność, musi być nie tylko nieskończenie wielka, ale również nieskończenie mała. My nie podlegamy temu prawu, dlatego pewne rzeczy wydają nam się zbyt małe, żeby poświęcać im uwagę, a inne znowu zbyt wielkie, byśmy mogli objąć je swoim rozumem. Dla kogoś kto potrafi być niekończenie mały, los mrówki jest tak samo ważny jak los mastodonta.

Świat nie jest przybytkiem płaczu (…). Jest on królestwem wesołości i śmiechu.

Statki są jak kobiety (…). Muszą być rozumiane i kochane, bo w przeciwnym wypadku nie zdradzą sekretów swojej duszy. Zdarza się, że myślisz, iż znasz statek od dzioba do rufy, z zewnątrz i od środka, a tymczasem jego dusza będzie ciągle przed tobą zamknięta. Uleci od ciebie niby ptak, gdy zechcesz ją uchwycić w garść.

Po raz pierwszy na froncie widziałem śmierć z tak bliska. Ale człowiek tutaj do wszystkiego się przyzwyczaja. Znajdujemy się w zupełnie innym świece. Jedyną rzeczą, która jest taka sama jak u was, to gwiazdy, ale też nam się wydaje, że nie są na swych zwykłych miejscach.

(…) każda świadomość jest lepsza od niepewności.

Wiara i przywiązanie są największym skarbem w życiu.

Żona żołnierza nie może być tchórzem.