Janet Fitch

Pragnienie zdobycia sympatii nigdy nie daje pozytywnych wyników, bo ludzie lubią tych, którym na sympatii nie zależy.

Człowiek musi być prawdziwy, bo tylko w ten sposób możemy naprawdę rozpoznać swoje uczucia.

To, że jakieś słowa powiedziała poetka, nie znaczy, że są one prawdziwe, tylko ładnie brzmią.

Może każdy człowiek zrywa kolejne warstwy, jedną za drugą, ale nigdy nie odsłania prawdziwej twarzy, która staje się coraz mniejsza i mniejsza, aż w końcu w ogóle znika.

Chciałaś wiedzieć. Nie odwracaj kamieni, jeśli nie chcesz zobaczyć bladych stworzeń, które pod nimi mieszkają.

Chciałam jej powiedzieć, żeby nie pielęgnowała w sobie rozpaczy. Rozpacz nie jest gościem, któremu puszcza się jego ulubioną muzykę, sadza w wygodnym fotelu. Rozpacz jest wrogiem.

Moja matka napisała kiedyś wiersz o rzekach. Zaczynają jako małe dziewczynki, strumyczki udekorowane polnymi kwiatami. Potem sąbystrzyny, które wypruwają sobie szlak przez lity beton, rzucają się ze skalnych klifów, nieulękłe i niepowstrzymane. Później robią się grube i pożyteczne, szerokie, powolne zakola niosą ze sobą handel i ścieki, lecz w głębinach ich podświadomości rosną ogromne zębacze, po czym podczas powodzi stulecia rzeki się buntują, zapominają o złożonych obietnicach, przysięgach małżeńskich, i topią wszystko w zasięgu wielu mil. Wreszcie uchodzą malarycznie, opróżnione porodami, do wachlarzowatych mokradeł, które spotykają się z morzem.

Perły nie były naprawdę białe, był to ciepły, ostrygowy kolor beżowy, rozdzielały je niewielkie węzełki, toteż gdyby sznur pękł, spadłaby tylko jedna perła. Chciałam, żeby takie było moje życie, zabezpieczone węzełkami – jak coś pęknie, to wszystko się nie rozsypie.

Ludzie gubią się nawzajem, dłoń wyślizguje się z dłoni w tłumie.

(…) lęk wysokości świadczy o braku zaufania do sobie, nie masz pewności, czy nie skoczysz.

Co to właściwie jest chwast? Roślina, której nikt nie posadził? Nasienie, które wypadło z płaszcza podróżnego, coś obcego w danym miejscu? A może tylko samo słowo, „chwast”, powiewa potępieniem jak transparentem. Bezużyteczny, bezwartościowy. Niechciany.

Moja matka kochała mnie. Przelałaby za mnie krew, umarłaby za mnie. Jej duże dłonie delikatnie głaskały moje włosy. Tak naprawdę tylko tego zawsze chciałam. Tego objawienia. Możliwości, że istnieją gwiazdy stałe.