Jan Sztaudynger

Na stare lata –

Na młode lata.

Gdy przyjdzie śmierci mojej dzień,

To odpoczniemy: ja i mój cień.

Ma własne zdanie

– Na zawołanie.

Miłość to potrawa jarska,

A nie sztuka kominiarska.

I spanie, i kochanie najlepsze na sianie.

Kiedy przechodzi ładna dziewczyna,

Zaraz mi Amor łuk napina.

Koncert miał dziwnie nieskładne brzmienie:

wpierw grały zmysły, potem sumienie.

Ja jestem taki wóz,

co chodzi sam do kóz.

Modelowała go natura

Z młodego orła – na starego knura.

Do rządu, nierządu i pogody

Ma zaufanie tylko młody.

Ktoś tam klaszcze pod borem:

To dewotki – ozorem.

Na szybie okna rozpłaszczone noski,

Ach, to wy, dzień dobry, moje troski!