Jan Sztaudynger

Nigdy żadnemu z nas

Nie powiedziała pas.

Te łzy więzione pod powieką

Najwięcej nas pieką.

Szczęśliwi łysi,

Nic im nie stoi, nic im nie wisi.

Szumi drętwa mowa

Jak muszla klozetowa.

Odpisz cnotę na straty,

Gdy wejdziesz do mojej chaty.

Tęcza

Wszystko bieli zawdzięcza.

W pogoni za ideałem

Wszystkie świństwa popełniałem.

Usta słodkie, humor kwaśny, mina słona –

Oto w trzech smakach cała ona.

Łatwo ci zachować twarz,

Gdy kilka na zmianę masz.

Inność

To powinność.

Minęła młodość i uroda,

Została reszta – szkoda!

Łajno dla łajna

To fajna ferajna.