Jan Sztaudynger

Lustro przed oczy podsunął mi strumień:

„Taki jesteś” – wyszeptał – „a teraz się rumień!”

Dla tej pani bliźni –

To tylko mężczyźni.

Jak świat światem

Grzbiet źle współżyje z batem.

Kocham bliźnich jak braci –

Gdy szczodrzy i bogaci.

Mogił i łez kraina

W sercu się kończy i zaczyna.

Głos przyrodzenia

Zagłusza głos sumienia.

Kraków to pryzmat,

Przez który pięknieje ojczyzna.

Mimo najszybszych samolotów,

Do wczoraj nie ma już powrotu…

Ja byłem zwierzę. Ona święta.

Ale szeptała: – Lubię zwierzęta!

Na widok spodni –

Gotowa do zbrodni.

Modli się pod figurą,

Wszystko mu jedno, pod którą.

Milczenie jest złotem…

Potem.