Ian McEwan

Dzieci bały się go, bo inni się go bali. Był przerażający, bo taką miał reputację.

[...] gdyby ludzie [...] każdego dnia choć chwilę poświęcili na myślenie, kim są lub kim mogliby być, wtedy świat byłby dużo lepszym miejscem i może nawet nie byłoby wojen.

Gdyby był sam, umiałby też odnaleźć się w swoich myślach.

Gdy Peter budził się rano, nigdy nie otwierał oczu, dopóki nie odpowiedział sobie na dwa proste pytania. Zawsze zadawał je w tej samej kolejności. Pytanie pierwsze: kim jestem? [...] pytanie drugie: jaki dziś dzień tygodnia?

To, że potrafimy przyzwyczaić się do otaczających nas tajemnic, samo w sobie jest tajemnicą [...].

[...] nic nie stoi w miejscu, ani ludzie, ani woda, ani czas.

[...] nie da się wiedzieć, o czym myśli osoba, która nic nie mówi.

Czy była smutna dlatego, że dorosła i wcale jej się to nie podobało? Trudno powiedzieć.

W końcu coś zależy od nas. Trzeba podjąć jakieś decyzje, pilne, nieodwracalne, straceńcze.

Skuteczne kłamstwo, podobnie jak mistrzowskie uderzenie w golfie, polega na wyzbyciu się samoświadomości.

Wiem już, jak wiele rzeczy zapomina się w tej samej chwili, kiedy się dzieją. Większość.

Po cóż nam wyobraźnia jak nie po to, by odgrywać, powtarzać i hołubić w sobie krwawe możliwości? Zemstę można wyegzekwować po stokroć w ciągu jednej bezsennej nocy.