Ian McEwan

[...] czas — niekoniecznie taki, jaki jest w rzeczywistości, bo tego nikt nie wie, lecz taki, jaki stworzyła ludzka myśl — uparcie nie pozwala skorzystać z drugiej szansy.

Sześć lat małżeństwa było okresem powolnego przystosowywania się do kolidujących ze sobą reguł cielesnych rozkoszy, domowych obowiązków i potrzeby samotności. Zaniedbywanie jednej sfery prowadziło do zubożenia lub chaosu w pozostałych.

Tuzin żebraków pracował po obu stronach jezdni, [...]. Niedawanie [pieniędzy] wymagało stanowczego zignorowania czyjejś nędzy. Sytuacja bez wyjścia.

Dalej, tuż przed Parliament Square, zainstalowała się grupka licencjonowanych żebraków. [...] Wyglądało na to, że niezależność dodaje jałmużnikom pewności siebie. Pracownicy najemni musieli im schodzić z drogi.

Do czego może się przydać jeden kawałek puzzli? A z drugiej strony - czy ktoś odważyłby się go wyrzucić?

Dzieci bały się go, bo inni się go bali. Był przerażający, bo taką miał reputację.

[...] gdyby ludzie [...] każdego dnia choć chwilę poświęcili na myślenie, kim są lub kim mogliby być, wtedy świat byłby dużo lepszym miejscem i może nawet nie byłoby wojen.

Gdyby był sam, umiałby też odnaleźć się w swoich myślach.

Gdy Peter budził się rano, nigdy nie otwierał oczu, dopóki nie odpowiedział sobie na dwa proste pytania. Zawsze zadawał je w tej samej kolejności. Pytanie pierwsze: kim jestem? [...] pytanie drugie: jaki dziś dzień tygodnia?

To, że potrafimy przyzwyczaić się do otaczających nas tajemnic, samo w sobie jest tajemnicą [...].

[...] nic nie stoi w miejscu, ani ludzie, ani woda, ani czas.

[...] nie da się wiedzieć, o czym myśli osoba, która nic nie mówi.