Opowiadania

[...] mężczyźni, jeśli chodzi o kobiety, są tępi.

Jedyne, czego nie robię, to wskrzeszanie zmarłych, ponieważ ledwo otworzą oczy, tłuką z wściekłością burzyciela ich spokoju, a w końcu jeśli nie popełniają samobójstwa, umierają z rozczarowania.

[...] ludzie umierają nie wtedy, gdy muszą, ale kiedy chcą [...].

[...] kochał ją tak bardzo i od tak dawna, że nie mógł już pojąć żadnego innego cierpienia, które by nie zaczynało się od [niej].

Oto moja ostatnia wola [...]. Chcę, aby pochowano mnie żywą.

[...] jeśli skrzydła nie stanowią najistotniejszego elementu odróżniającego krogulca od aeroplanu, tym bardziej nie mogą nim być przy rozpoznawaniu aniołów.

[...] diabeł ma brzydki zwyczaj uciekania się do karnawałowych sztuczek, by zwodzić nimi nierozważnych.

[...] jeżeli chcesz być szczęśliwa, nie zwierzaj się obcym.

„Wszystkie ulice we wszystkich miastach nieuchronnie prowadzą do kościoła albo na cmentarz”.

Świat jest źle urządzony. [...] gdyby Bóg nie pozwolił sobie na niedzielny wypoczynek, miałby czas, żeby lepiej wykończyć świat.

[...] życie dało mu wiele powodów do czujności, ale żadnego do przestrachu.

Najtrudniejszy jest początek [...].

Siedziała jak osoba czekająca na kogoś, kto może lada chwila nadejść. Siedziała smutna jak ktoś, kto czeka na tę chwilę od dawna, od samego urodzenia albo i wcześniej; być może nawet wcześniej niż od dnia narodzin oczekiwanej osoby.

Dzwon! Co za piękne słowo! Proszę pani, czy może mi pani powiedzieć jakiego koloru są słowa? Są słowa, które pękają jak dzwony.

[...] niełatwo jest zdecydować się na życie w wiecznym zapomnieniu.

Między nim a jego grobem leżała tylko jego śmierć.

Strach - słowo tak głębokie, tak znaczące!

Bowiem zmarły może być szczęśliwy, o ile jest już nieodwoływalnie umarły.