Emil Cioran

Nie ma ascezy bez dwojakiej medytacji - nad ciałem i szkieletem, nad zatrważającą zniszczalnością pierwszego i niepotrzebną trwałością drugiego.

Wolność to prawo do różnicy [...].

Cywilizację zniszczyć można, tylko niszcząc jej bogów.

Politeizm lepiej odpowiada rozmaitości tkwiących w nas inklinacji i impulsów, którym zapewnia możność rozwoju, przejawiania się, ile że każdy z nich może wedle swej natury ciążyć ku bogu, jaki w danej chwili mu odpowiada. Cóż wszakże począć z jednym bogiem?

Początki religii (jak zresztą wszelkie inne), zawsze są podejrzane.

Czy jest większy skandal niż to, że najpośledniejszą nawet kreaturę obdarzono zdolnością przekazywania życia, „wydawania na świat”?

Jest o wiele dla nas ważniejsze odnajdywanie w bóstwie naszych przywar niż cnót. Ze swoimi zaletami jakoś się godzimy, tymczasem wady ścigają nas i dręczą.

Dobroć nie tworzy, brak jej wyobraźni - a przecież sporo wyobraźni trzeba, by stworzyć świat, choćby sknocony.

Dobro było albo będzie, ale nigdy nie jest.

W samotności nigdy nie marnujemy czasu, nawet nic nie robiąc. Niemal zawsze trwonimy go w towarzystwie. Żadna rozmowa z sobą nie może być całkowicie bezpłodna; coś z niej zawsze wynika, bodaj tylko nadzieja, że znów się kiedyś spotkamy.

Człowiek jest żebrakiem istnienia, żałosnym tragarzem w nierealności, łataczem natury.

Mamy się za pełnych życia, pysznimy się naszymi wysiłkami i ich efektami. A w gruncie rzeczy chodzimy z pustym workiem dziadowskim, do którego od czasu do czasu wpadają okruchy rzeczywistości.