Eduardo Mendoza

Jestem zgryźliwa. Z wiekiem charakter również się zmienia. Wszystko się psuje.

Bywają zdarzenia piękne, które pozostawiają gorzkie wspomnienia, i inne, nieciekawe i płaskie, które czas i tęsknota we wspomnieniu zmieniają w szczęście. Pierwsze trwają mgnienie oka, drugie wypełniają całe życie i przynoszą ulgę w cierpieniach.

Byłem nielojalny. A nielojalność jest brzydką cechą, możesz mi wierzyć.

Po pewnym czasie wszystko staje się publiczną tajemnicą.

Nielekko jest znosić samotność, zwłaszcza gdy uprzednio było się otoczonym przyjaźnią i miało się miłego towarzysza.

Przezorny szczygieł nie buduje gniazda w sitowiu.

Nie ustępował tym, którzy stawali na jego drodze, ale nie pogardzał przeciwnikami, nie uważał ich za wcielenie zła ani nie powoływał się na święte prawa czy niezachwiane racje, ażeby usprawiedliwić swoje postępowanie.

– Nie martw się. Nie ma spraw, których by nie można rozwiązać.

– Być może, ale nie widzę, jakbym mógł rozwiązać swoje.

Nieraz człowiek niechcący popełnia drobne niesprawiedliwości.

Mowa jest srebrem, a milczenie złotem. Ryby zdychają, bo otwierając pysk, połykają haczyk.

Lepiej uchodzić za bezwstydnika pozbawionego godności niż za przyzwalającego kretyna.

Rodzina to rzecz kosztowna. Perspektywa stałej samotności przerażała mnie.