Eduardo Mendoza

– Wszyscy płacimy (…) – nie tyle za nasze winy, ile za etykiety, jakimi oklejono nas w tym skostniałym i bojaźliwym społeczeństwie.

Z okresu tego pamiętam, że radośnie wyrzucałem czas za brzeg kosza z nadzieją, że balon wzniesie się i zawiedzie mnie ku lepszej przyszłości. Złudna nadzieja, gdyż zawsze będziemy tym, czym już niegdyś byliśmy.

Świat kręci się sam (…) plany i zamierzenia ludzi są tyle warte, co ich sny.

Tkwię wciąż w tym koszmarnym biznesie, bo jestem zrujnowany, a kiedy człowiek jest zrujnowany, jedyną formą unikania ostatecznego upadku jest dalsze rujnowanie się. To dziwne prawo ekonomiczne, ale działa: nikt nie zna granic ruiny, prócz tych, którzy się zatrzymują ze strachu lub zmęczenia. Przez ruinę, jak przez kosmos, można podróżować, nigdy nie docierając do końca.

Być może każde dzieciństwo jest gorzkie.

Widzisz, jak proste jest wszystko, kiedy się ma pieniądze i władzę.

Życie jest jedną niekończącą się walką. Walczmy więc dzielnie.

Mój rzekomy bezwstyd to tylko gra skrywająca moją bojaźliwość.

– W miarę upływu czasu coraz częściej myślę, że miłość to czysta teoria. Coś, co istnieje tylko w powieściach i w kinie.

– Fakt, żeśmy jej nie znaleźli, nie dowodzi, że jej nie ma.

Wszystko jest, tak jak jest, i właściwie nikt nie jest zadowolony ze swego życia…

Umysł ludzki ma pewną ciekawą i groźną właściwość. W miarę tego, jak przypominam sobie chwile, które minęły, przeżywam je z taką wyrazistością, że ciało moje powtarza ruchy, i odczuwa stany i cierpienia z tamtych dni. Płaczę i śmieję się, jakby powody, które wiele lat temu wywołały owe łzy i ów śmiech, jeszcze posiadały tę samą intensywność. A nic nie jest równie dalekie od tego stwierdzenia, bowiem mam smutną świadomość, że niemal wszyscy ci, przez których niegdyś cierpiałem lub byłem szczęśliwy, są już daleko poza mną, tak w czasie, jak i w przestrzeni.

W dzisiejszych czasach pieniądze szybko się rozchodzą.