Bolesław Leśmian

Zazdrość moja bezsilnie po łożu się miota: Kto całował twe piersi, jak ja, po kryjomu? Czy jest wśród pieszczot choć jedna pieszczota, której, prócz mnie, nie dałaś nigdy i nikomu?

Chcemy pieszczot próbować, poznawać swe ciała.

Ziele w jarze, ziele!

Skąd twoje wesele?

Niech się wzmaga wiew i żar,

Niech się wzmaga bóg i jar,

I to wszystko, co jeszcze, prócz nich, stać się może!

Będę czekał na ciebie z dłonią na zasuwie,

Zasłyszawszy twój szelest, z nóg zdejmę obuwie,

Wyjdę bosy na spotkanie,

Śpiewający niespodzianie,

A, śpiewając, pomyślę, że pacierze mówię.

Rzekł Bajdała do Boga: O, rety — olaboga! Nie dość ci, żeś potworzył mnie, szkapę i wołka,

Jeszcześ musiał takiego zmajstrować Dusiołka?

W malinowym chruśniaku, przed ciekawych wzrokiem

Zapodziani po głowy, przez długie godziny

Zrywaliśmy przybyłe tej nocy maliny.

Palce miałaś na oślep skrwawione ich sokiem.

Kocham stopy twoje bose,

Że deptały kruchą rosę.

Czy nie wolno nic nigdy porzucać na zawsze

I zostawiać samopas kędyś – na uboczu?

Czy pamiętasz, jak głowę wynurzyłeś z boru,

Aby nazwać mnie Łąką pewnego wieczoru?

Zawołana po imieniu

Raz przejrzałam się w strumieniu —

I odtąd poznam siebie wśród reszty przestworu.

Wracam, wracam po długiej rozłące –

Dłonie twoje, niecierpliwie lgnące!

Gdy się wijesz wzdłuż moich nóg,

Łbem uderzając o łoża próg. Piersi ci chylę, jak z mlekiem dzban! Nie żądam skarbów, nie pragnę zmian. Słodka mi śliny wężowej treść, — Bądź nadal gadem i truj i pieść!

I chcę i nie chcę i muszę

Dziś jaśnieć razem z pogodą,

Co niepokoi mi duszę

Złotego szczęścia urodą.