Bolesław Leśmian

Ziele w jarze, ziele!

Skąd twoje wesele?

Niech się wzmaga wiew i żar,

Niech się wzmaga bóg i jar,

I to wszystko, co jeszcze, prócz nich, stać się może!

Będę czekał na ciebie z dłonią na zasuwie,

Zasłyszawszy twój szelest, z nóg zdejmę obuwie,

Wyjdę bosy na spotkanie,

Śpiewający niespodzianie,

A, śpiewając, pomyślę, że pacierze mówię.

Rzekł Bajdała do Boga: O, rety — olaboga! Nie dość ci, żeś potworzył mnie, szkapę i wołka,

Jeszcześ musiał takiego zmajstrować Dusiołka?

W malinowym chruśniaku, przed ciekawych wzrokiem

Zapodziani po głowy, przez długie godziny

Zrywaliśmy przybyłe tej nocy maliny.

Palce miałaś na oślep skrwawione ich sokiem.

Kocham stopy twoje bose,

Że deptały kruchą rosę.

Czy nie wolno nic nigdy porzucać na zawsze

I zostawiać samopas kędyś – na uboczu?

A on biegł wybrzeżami coraz innych światów,

Odczłowieczając duszę i oddech wśród kwiatów.

Czy pamiętasz, jak głowę wynurzyłeś z boru,

Aby nazwać mnie Łąką pewnego wieczoru?

Zawołana po imieniu

Raz przejrzałam się w strumieniu —

I odtąd poznam siebie wśród reszty przestworu.

Wracam, wracam po długiej rozłące –

Dłonie twoje, niecierpliwie lgnące!

Gdy się wijesz wzdłuż moich nóg,

Łbem uderzając o łoża próg. Piersi ci chylę, jak z mlekiem dzban! Nie żądam skarbów, nie pragnę zmian. Słodka mi śliny wężowej treść, — Bądź nadal gadem i truj i pieść!

I chcę i nie chcę i muszę

Dziś jaśnieć razem z pogodą,

Co niepokoi mi duszę

Złotego szczęścia urodą.

Tyś całował dziewczynę, lecz kto biel jej ciała, poróżowił na wargach, by cię całowała?