Bhaktiwedanta Swami Prabhupada

My, żywe istoty, jesteśmy dziećmi Boga, lecz zapomnieliśmy o tym i dlatego ze sobą walczymy. W szczęśliwej rodzinie wszystkie dzieci wiedzą, że ojciec dostarcza pożywienia każdemu z nich. Skoro są rodzeństwem, dlaczego mieliby walczyć? Gdy staniemy się świadomi Boga, świadomi Kṛṣṇy, ustaną wszelkie konflikty na świecie. Niedorzeczne określenia typu: „Jestem Amerykaninem”, „Jestem Hindusem”, „Jestem Rosjaninem”, „Jestem Chińczykiem” odejdą w niepamięć. Nasz ruch ma tak wielką moc oczyszczającą, że skoro tylko ludzie staną się świadomi Kṛṣṇy i zrozumieją, że wszystko należy do Boga, ustaną konflikty polityczne i narodowościowe.

Można dostać się na planety piekielne, na planety niebiańskie albo wrócić do Boga. Rozumny człowiek dojdzie do wniosku, że skoro i tak musi przygotować się do następnego życia, dlaczego nie miałby przygotować się do powrotu do domu, do Boga? Nasze obecne ciało zostanie zniszczone i będziemy musieli wejść w kolejne. Bhagavad-gīta (14.18) mówi nam, jakie to będzie ciało. Ūrdhvaṁ gacchanti sattva-sthāḥ. Ci którzy działają pod wpływem dobroci i unikają czterech rodzajów grzesznych czynności, wzniosą się w przyszłym życiu na wyższe planety. Żeby to osiągnąć, nie trzeba być czystym bhaktą Pana. Wystarczy przestrzegać zasad, co pozwala unikać grzechu, oraz pozostawać pod wpływem guṇy dobroci. Życie ludzkie służy czynieniu postępu duchowego. Jeśli zmarnujemy je na jedzenie, spanie, łączenie się w pary i obronę niczym psy czy koty, stracimy tę sposobność.

Dopóki utożsamiam się z określoną rodziną, z narodem, religią, rasą itd., nie mogę stać się świadomy Kṛṣṇy. Uważanie się za Amerykanina, Hindusa, Afrykanina lub ojca, matkę, męża, żonę tej czy tamtej osoby oznacza, że nadal jest się przywiązanym do materialnych określeń. Wszystkie te przywiązania odnoszą się do ciała, lecz ja jestem duszą, nie ciałem. Na tym polega istota zrozumienia. Skoro nie jestem ciałem, to czyim mógłbym być ojcem albo czyją matką? Najwyższym ojcem i najwyższą matką jest Kṛṣṇa. My jedynie gramy – niczym na scenie – rolę ojca, matki, siostry czy brata. Natura materialna zmusza nas do tańca, wmawiając nam, że należymy do tej rodziny i tego narodu. Pod jej dyktando tańczymy jak małpy.

Kṛṣṇa może dać nam cokolwiek chcemy, z wyzwoleniem (mukti) włącznie. Jest jednak bardzo ostrożny z przyznawaniem bhakti. Obdarzywszy kogoś bhakti, staje się jego własnością i narzędziem mimo swej potęgi. Rādhārāṇī, która symbolizuje najwyższą bhakti, ma tak wielką moc, że zdobyła Kṛṣṇę. Z tego względu bhaktowie szukają schronienia u Jej lotosowych stóp, gdyż jeśli Ona poleci kogoś Kṛṣṇie, Kṛṣṇa musi go przyjąć.

Pewna piękna historia o Śrīla Sanātanie Gosvāmīm opowiada, że zostawił on na stercie śmieci kamień filozoficzny. Jakiś biedak wziął go sobie, ale później zaczął się zastanawiać, dlaczego tak drogocenna rzecz leżała na śmietniku i poprosił Sanātanę o to, co ma najcenniejszego. Wówczas Sanātana dał mu święte imię Pana. Akiñcana znaczy „ten, kto nie ma nic materialnego do zaoferowania”. Prawdziwy bhakta, mahātmā, nie daje nikomu nic materialnego, gdyż sam porzucił już takie rzeczy. Może jednak dać to, co najcenniejsze, czyli Boga, Najwyższą Osobę, ponieważ Bóg stanowi wyłączną własność prawdziwego bhakty.

Kto podjął świadomość Kṛṣṇy, uważany jest za wybrańca losu, ponieważ znalazł sposób działania, dzięki któremu osiągnie doskonałość życia.

Świadomość Kṛṣṇy jest bardzo wzniosła. Powinniśmy spróbować zrozumieć ją w oparciu o Bhagavad-gītę i Śrīmad-Bhāgavatam i zająć zmysły służbą dla pana zmysłów (hṛṣīkena hṛṣīkeśa-sevanam). Wówczas zaznamy prawdziwego szczęścia.

Tylko ci, którym sprzyja szczęście mają sposobność obcowania z Kṛṣṇą i bhaktą Kṛṣṇy. W ten sposób zostają obdarzeni nasionkiem służby oddania, mantrą Hare Kṛṣṇa, a ich życie staje się wzniosłe. Kuntīdevī stara się skierować naszą uwagę ku Kṛṣṇie, Najwyższej Osobie, który jest niewidoczny dla wszystkich (alakṣya).

Prawdziwym joginem jest ten kto zawsze myśli o Kṛṣṇie. Medytujący o czymś bezosobowym nie są joginami. Ich medytacja wymaga ogromnego wysiłku (kleśo 'dhikataras teṣām avyaktāsakta-cetasām) i nie przynosi niczego trwałego. Dlatego po sesji medytacji proszą o papierosa. Nie na tym polega medytacja. Medytacja oznacza bezustanne myślenie o Kṛṣṇie (satataṃ cintayanto mām) i zdecydowane dążenie do postępu w świadomości Kṛṣṇy (yatantaś ca dṛḍha-vratāḥ).

Pana nie sposób osiągnąć za pomocą jakichkolwiek środków materialnych. Ze swej bezgranicznej i bezprzyczynowej łaski zstępuje na Ziemię w oryginalnej postaci, by okazać szczególne miłosierdzie czystym bhaktom oraz powstrzymać ekspansję demonów.

Powinniśmy przyjąć do wiadomości, że ciało to tylko zewnętrzne okrycie duszy, które porusza się dzięki jej obecności, oraz że przyczyną wszelkich działań jest Kṛṣṇa. W Bhagavad-gīcie Kṛṣṇa mówi: ahaṁ sarvasya prabhavo mattaḥ sarvaṁ pravartate. „Ja jestem źródłem wszystkiego; wszystko ze Mnie emanuje”.

Na początku procesu świadomości Kṛṣṇy złudna energia materialna (māyā) stawia przed nami liczne przeszkody. Māyā, jako przedstawicielka Kṛṣṇy, nie pozwala niepokoić swego Pana i wystawia nas na próbę, by przekonać się, na ile jesteśmy utwierdzeni w świadomości Kṛṣṇy. Jeśli jednak będziemy przestrzegać zasad i regularnie intonować święte imię, wówczas nic nas nie poruszy.