Adam Mickiewicz

Urodzony w niewoli, okuty w powiciu,

Ja tylko jedną taką wiosnę miałem w życiu.

O Matko Polsko! Ty tak świeżo w grobie

Złożona – nie ma sił mówić o tobie!

Żadne żaby nie grają tak pięknie jak polskie.

Takiej kawy jak w Polszcze nie ma w żadnym kraju.

Polskę oniemić, jest to Polskę zniemczyć.

O czemże dumać na paryskim bruku,

Przynosząc z miasta uszy pełne stuku.

Wpadam do Soplicowa, jak w centrum polszczyzny;

Tam się człowiek napije, nadysze Ojczyzny!

Niechaj Moskal w las idzie pytać się dębiny,

Kto jej dał patent rosnąć nad wszystkie krzewiny.

Niech słowo „kocham” jeszcze raz z ust twych usłyszę,

Niech je w sercu wyryję, i w myśli zapiszę,

Przebaczę łacniej, chociaż przestaniesz mnie kochać,

Pomnąc, jakeś mnie kochał! I zaczęła szlochać.

I słońce usta sennych promykiem poranka

Drażni jak dziewczę kłosem budzące kochanka.

Lachy braty!

Oj, biada mnie, żem nie miał choć jednej armaty!

Dobrze mówił Suworow: Pomnij, Ryków kamrat,

Żebyś nigdy na Lachów nie chodził bez armat!

[Lasy] litewskie, tak poważne i tak pełne krasy!

Czeremchy, oplatane dzikich chmielów wieńcem,

Jarzębiny ze świeżym, pasterskim rumieńcem,

Leszczyna, jak menada, z zielonemi berły,

Ubranemi jak w grona, w orzechowe perły;

A niżej, dziatwa leśna: głóg w objęciu kalin,

Ożyna, czarne usta tuląca do malin.

Drzewa i krzewy liśćmi wzięły się za ręce,

Jak do tańca stające panny i młodzieńce;

Wkoło pary małżonków. Stoi pośród grona

Para, nad całą leśną gromadą wzniesiona

Wysmukłością kibici i barwy powabem:

Brzoza, biała kochanka, z małżonkiem swym grabem.

A dalej, jakby starce na dzieci i wnuki

Patrzą, siedząc w milczeniu, tu sędziwe buki,

Tam matrony topole, i mchami brodaty

Dąb, włożywszy pięć wieków na swój kark garbaty,

Wspiera się, jak na grobów połamanych słupach,

Na dębów, przodków swoich, skamieniałych trupach.