Zachciało mu się szczęścia, zachciało mu się prawdy, zachciało mu się wieczności, patrzcie go! — Wisława Szymborska

Zbudziłam się. Otwarłam oczy.

Dotknęłam świata jak rzeźbionej ramy.

Bez mojej woli nawet liść nie spadnie

ani źdźbło się nie ugnie pod kropką kopytka.

Jest więc taki świat,

nad którym los sprawuję niezależny?

Czas, który wiążę łańcuchami znaków?

Radość pisania.

Możność utrwalania.

Zemsta ręki śmiertelnej.