Pani Dalloway

Rzeczy, które się robi się milion razy, stają się przez to bogatsze, chociaż można by powiedzieć, że jednocześnie bardziej wyświechtane.

Tak głupio popisywać się inteligencją! Ludzie powinni mówić tylko o tym, co odczuwają.

Kiedy się kocha (…), nic tak nie dziwi jak obojętność ludzi.

Rekompensata starzenia się (…) polega na tym, że namiętności nie tracą nic ze swej siły, ale człowiek zdobywa – nareszcie! – pewną umiejętność, która nadzwyczajnie poprawia smak życia, umiejętność posługiwania się własnym doświadczeniem, dokładnego zbadania go, obejrzenia ze wszystkich stron, w świetle.

Żaden człowiek nie żyje tylko dla siebie.

Miłość i religia niszczą intymność ludzkiej duszy.

Każdy, kto się żeni, wyrzeka się czegoś.

Zdrowie (…) w dużej mierze zależy od nas samych.

Szacunek dla siebie – coś, co w gruncie rzeczy jest bezcenne.

Samotność ma swoje przywileje; w samotności można robić to, na co ma się ochotę.

Na takim świecie nie wolno rodzić dzieci. Nie wolno przedłużać cierpienia. Nie wolno rozmnażać tych chutliwych zwierząt, które nie wiedzą, co to stałość uczuć, które powodują się kaprysami i zachciankami pchającymi je raz w tym, to znów w innym kierunku.

Ludzie szczęśliwi mają zapasy szczęścia.

Ludzie mają w sobie tyle dobroci, tyle wiary, tyle miłosierdzia, ile im potrzeba, żeby powiększyć rozkosz chwili.

Nie ma zbrodni, jest miłość.

Każdy uczciwy człowiek powie to samo: po pięćdziesiątce niepotrzebni są już ludzie; nie ma się już ochoty mówić kobietom, że są ładne. Wszyscy ludzie po pięćdziesiątce – jeżeli są szczerzy – powiedzą to samo.