Umberto Eco

Człowiek czuje, że jest nieskończony, tj. dysponujący nie ograniczoną wolą, powiedzmy po prostu, że chce wszystkiego. Spostrzega jednak, że nie może zrealizować tego, co chce, i dlatego musi wyobrazić sobie Innego (tego, kto posiada to, czego on sam pragnie), i przyznać mu zdolność przezwyciężenia kontrastu między tym, czego się chce, a tym, co się może.

Myśląc wciąż, że wszystko jest możliwe, stajemy wobec niebezpieczeństwa, że zapomnimy o tym, co okazało się możliwe i rzeczywiście miało miejsce.

Podejrzeniu, że wszystko jest prawdą, towarzyszy podejrzenie, że wszystko jest fałszem.

Mistyczna ekscytacja i diaboliczny rytuał bywają blisko ze sobą związane: Gilles de Rais, spalony na stosie za pożarcie zbyt wielkiej liczby dzieci, był towarzyszem broni Joanny d'Arc, bojowniczki charyzmatycznej jak Che.

Bawiąc się, dziecko uczy się poruszać w świecie właśnie dlatego, że robi na niby to, co później będzie musiało robić naprawdę.

Kiedy już raz uzna się prawomocność fałszerstwa, przyjemności dostarczyć nam może jedynie to, że fałsz ów uzna się za prawdę [...].

„Wszystko jest prawdziwe” oznacza ostatecznie „wszystko jest fałszywe”. Absolutna nierealność jawi się jako rzeczywista obecność.

Człowiek możny to taki, który nie musi rozmawiać z każdym, kto zadzwoni, a nawet - jak zwykło się mawiać - jest niedostępny.

Nie lubię kibica, bo ma dziwny rys charakteru: nie rozumie, dlaczego ty nie jesteś kibicem, i stara się rozmawiać z tobą tak, jakbyś nim był.

W technice obowiązuje [...] nieubłagane prawo, które mówi, że kiedy najbardziej rewolucyjne wynalazki stają się dostępne dla wszystkich, przestają być dostępne. [...] Pociąg pokonywał kiedyś odległość z A do B w ciągu na przykład dwóch godzin, ale pojawił się oto samochód, któremu wystarczy godzina. Dlatego samochód kosztował bardzo dużo. Gdy tylko stał się dostępny dla mas, drogi zatkały się i pociąg stał się znowu szybszy.

Grozi nam, że wszystkie [...] zegarki, podobnie jak cały dzisiejszy przemysł informatyczny, mnożąc informacje, nie będą dostarczały już żadnej.

Wszędzie na świecie jest jeden niezawodny sposób rozpoznawania taksówkarza. To ten, który nigdy nie ma drobnych, żeby wydać resztę.