Terry Pratchett

– Przyda się też pomoc sześćdziesięciu terminatorów i czeladników z Gildii Chytrych Rzemieślników.(...)

– Terminatorów? Mogę dopilnować, żeby najlepsi majstrowie...

– Nie majstrowie, panie – rzekł. – Niepotrzebni mi ludzie, którzy poznali już granice tego, co możliwe.

– Chcecie oddać bogom ogień?

– Tak. Z odsetkami.

– Ale… dlaczego? (…)

– Bo… – zaczął Cohen. – Bo pozwolili nam się zestarzeć.

Bohater nie powinien umierać: miękki, gruby, jedząc wystawne kolacje. Bohater powinien ginąć w walce.

Chodziło o coś innego – o tę lekcję, którą życie czasem wbija kijem do głowy: nie ty jedna obserwujesz świat. Inni ludzie to ludzie; kiedy ty się im przyglądasz, oni przyglądają się tobie; myślą o tobie, kiedy ty o nich myślisz. Świat nie wiruje wokół ciebie!

Gdybym dostawał dolara za każdy pogrzeb gliniarza, w jakim tu uczestniczyłem – stwierdził Colon – to miałbym… dziewiętnaście dolarów i pięćdziesiąt pensów.

Morze jest w końcu, pod wieloma względami, tylko bardziej mokrą formą powietrza.

– Wiggs, tak? (…) Kiedyś chyba złamałem nogę twojemu ojcu?

– Tak, sir. Prosił, żeby pana pozdrowić.

Kiedy wszystko zawiedzie, módl się.

Patrzenie za siebie zawsze jest błędnym posunięciem (...). Spowalnia.

„Morituri Nolumus Mori” – z łaciny: My, mający umrzeć – nie chcemy.

Czasami prawda pojawia się w rezultacie dodania kilku kłamstw i odjęcia ich od całości tego, co wiadomo.

Człowiek musiał podziwiać sposób, w jaki całkowicie niewinne słowa zostały okaleczone, zgwałcone, pozbawione wszelkiego prawdziwego znaczenia i przyzwoitości, a następnie posłane na ulicę, by pracować dla Reachera Gilta, chociaż „synergicznie” prawdopodobnie każde od początku było dziwką.