Cytaty o strachu

Strach jest skłonnością duszy [...]. A skłonności duszy przyćmiewają rozsądek.

[...] skąd można być pewnym, że wściekłość nie maluje takich obrazów, których człowiek najbardziej obawia się ujrzeć [...].

Mimo to, kiedy zdał sobie sprawę z tego, że mówi prawdę, poczuł się tak, jakby właśnie wyskoczył z samolotu i leciał w pustkę, czekając, aż otworzy się spadochron.

Zbyt mnie straszyli i teraz niczym już przestraszyć nie są w stanie.

W ogóle niech mi będzie wolno poradzić pani, Małgorzato, niech się pani nigdy niczego nie boi. To rozsądne.

„Hm... tylko spokojnie! - pomyślał profesor - [...] Wszystko w porządku!” - zalecił sobie, czując, że wszystko jest w najzupełniejszym nieporządku [...].

Jako dziecko cierpiałam zawsze pod wpływem niedorzecznego strachu, że wszystko, co widzę, zniknie, gdy tylko odwrócę się do tego plecami.

Boję się myśli zrodzonych w mrocznym poranku.

Mój głos brzmiał obco i nierzeczywiście, ściszyłam go do szeptu, aż w końcu nie mogłam odróżnić go od pluskania studni. Studnia jeszcze często napędzała mi strachu. Z pewnej odległości jej plusk brzmi jak rozmowa dwóch zaspanych ludzi.

Moje serce przejęte było strachem, zanim jeszcze zdałam sobie sprawę z mego lęku.

...człowiek może się posunąć o wiele dalej, by uniknąć tego, czego się boi, niżby zyskać to, czego pragnie.

[...] strach bardzo przeszkadza w myśleniu.