Luis de la Higuera

[...] strach jest trucizną, która trawi sumienia powoli, lecz nieuchronnie.

[...] lepiej nie wiedzieć [...]. Prawda bywa bardziej niestrawna niż ignorancja.

Wspomnienia zawładnęły nim, zmuszając do skonfrontowania tego, kim był jako młodzieniec, z tym, kim się stał.

[...] ignorancja rodzi głupotę i nieufność.

„Publiczność oczarowana to publiczność w połowie przekonana.”

[...] strach [...] paraliżuje i powoli wyniszcza sumienia, aż znikają ostatnie skrupuły i nic nie może powstrzymać podłości.

[...] w ciemności wszystkie groby są do siebie podobne.

Tymczasem osiągnął już wiek zwany dojrzałym, co jest eleganckim sposobem, by stwierdzić, że nie był już młody, nie uznając go przy tym za starego. Czterdziestka; wiek określany przez starożytnych mianem apogeum, moment prawdziwych narodzin człowieka.

Nie boimy się dlatego, że coś jest przerażające [...]. Coś jest przerażające dlatego, że się boimy.

Strach jest skłonnością duszy [...]. A skłonności duszy przyćmiewają rozsądek.

[...] godność jest w równym stopniu kwestią postury, co zachowania.