Cytaty o smutku

Oczywiście, ludzie ograbieni ze wszystkiego, jak my oboje, szukają ratunku u sił nadprzyrodzonych!

Praca jest najlepszym lekarstwem na smutek [...].

[...] Kłapouchy ucieszył się bardzo, że może przestać myśleć na chwilę, by móc powiedzieć smętnie i ponuro:
- Jak się masz?
- A ty jak się masz? - spytał Puchatek.
- Nie bardzo sięmam - odpowiedział Kłapouchy. - Już nie pamiętam czasów, żebym jakoś sięmiał.

Kiedy otarłem łzy, byłem już innym człowiekiem.

[...] pomyślała, że jej życie przypomina niedzielne popołudnie, długie, ponure, pełne niejasnych nadziei, mglistego żalu, a dominująca nad wszystkim gorycz nie pozwala delektować się nawet tą odrobiną egzystencji, której można by skosztować.

Nie, z dwojga złego już lepiej nie myśleć o niczym!

Tamten świat jest smutny i przygaszony.

Każdy bowiem, kto patrzy na zrozpaczonego, staje się odważny. Pocieszać zrozpaczonego - na to każdy czuje się dość silny.

Są takie oczy, nie pozna pan po nich, że płakały. Wystarczy je otrzeć. A są takie, że płacz długo w nich stoi, nawet gdy dawno płakały.

[...] ja właśnie płakałem. Nie po wierzchu. Czułem coś takiego, jakby z drugiej strony moich oczu łzy do wewnątrz mnie spływały. Doświadczył pan może takiego płaczu?

Oto człowiek biednymi słowami próbuje przekonać drugiego człowieka, że nie powinien się smucić - czyście widzieli, żeby to coś zmieniło? Albo że nie powinien być zazdrosny czy kochać. Czy ten drugi zostanie uleczony z miłości? Słowa próbują objąć naturę i unieść ją ku nam.

Bo smutek rodzi się zawsze z czasu, który upływa, a nie zostawia owocu.