Cytaty o smutku

Bo tak naprawdę jedyna droga do tajemnicy prowadzi przez rozpacz. Można by wręcz powiedzieć, szczęśliwi, których stać na rozpacz.

Wobec płaczu każde słowo jest nieme, żeby nie powiedzieć, upadłe.

[...] trwałość pamięci jest miarą rozpaczy, a rozpacz to przecież nic innego, jak dumny i cierpliwy związek człowieka z samym sobą.

Melancholia to żal po innym świecie, nigdy jednak nie dowiedziałem się, po jakim.

Radość nie ma argumentów, smutek ma ich mnóstwo. Skutkiem tego właśnie jest tak okropny i tak trudno nam się z niego wyleczyć.

Jeśli ze smutku wydobyłem zaledwie garstkę myśli, to dlatego, żem nazbyt go ukochał, aby dopuścić do zubożenia go przez lubujący się w nim umysł.

Rozpacz potrafi igrać z człowiekiem i jeśli dasz jej choć odrobinę swobody, znajdzie ci rozmaite alternatywne odpowiedzi.

Kraj łez jest taki tajemniczy!

Wiesz... gdy się jest bardzo smutnym, lubi się zachody słońca...

A że, jak się zdawało, nie mogłem też dłużej znieść samotności, ponieważ i moje własne towarzystwo stało mi się niewypowiedzianie nienawistne i wstrętne, ponieważ bezsilnie miotałem się w pustce mego piekła, dusząc się, jakież więc pozostawało wyjście? Nie było żadnego.

[…] zrozumiałam, że smutek jest ważnym słowem w definicji świata. Leży i podstaw wszystkiego, jest piątym żywiołem, kwintesencją.

[...] bardzo posmutniałam, a smutek nudzi się z czasem i temu smutnemu, i wszystkim naokoło. Wtedy z pijącej stałam się pijaczką, a nie ma nic nudniejszego niż smutna pijaczka.