Arthur Conan Doyle

(…) ułomność jednej części ciała jest często kompensowana przez zwiększoną sprawność innej.

Znacznie łatwiej jest mówić prosto z mostu (…).

Zawsze twardo stąpaliśmy po ziemi i niech tak zostanie. W naszej rzeczywistości nie ma miejsca na żadne duchy.

Szybko kodował każdą świeżą informację, jednak jego duma i rezerwa rzadko pozwalały na okazywanie wdzięczności osobie, która mu jej udzieliła.

Przekonał się, jak wiele innych osób, że łatwiej nabyć ten nawyk niż potem się z niego wyzwolić, i przez wiele lat był niewolnikiem narkotyku, a jednocześnie obiektem zgorszenia i współczucia ze strony rodziny i znajomych.

Zaufany przyjaciel zawsze się przydaje.

Sprawa tego typu wymaga dedukcji. Gdy ten proces krok po kroku znajduje poparcie w kolejnych faktach, wtedy to, co subiektywne, staje się obiektywne i możemy zdecydowanie powiedzieć, że osiągnęliśmy nasz cel.

Błędem jest mylić dziwne z tajemniczym.

Zły gust prowadzi do zbrodni.

– Cóż za dziwną zagadką jest człowiek!

– Ktoś nazwał go duszą zamkniętą w zwierzęciu.

Podstawowym błędem jest podawanie teorii, zanim uzyska się dane. Niepostrzeżenie zaczyna się dostosowywać fakty, by zgadzały się z teoriami, zamiast próbować stworzyć teorię, która byłaby zgodna z faktami.

Zemsta nie przynosi satysfakcji, jeśli wróg nie wie, czyja ręka zadaje mu cios i dlaczego ponosi karę.