Susan Elizabeth Phillips

Próżność to nie wada, tylko powołanie.

(…) jestem sprawna na ciele i, w miarę, na umyśle (…) i sama dam sobie radę. Być może nie zawsze z klasą, ale sobie radzę i tak będzie dalej. Nie potrzebuję bohatera.

Jest tyle rzeczy, których chcemy, a których i tak nie możemy mieć.

Czasami bardzo potrzebujesz przyjaciela, ale nikogo nie ma w pobliżu.

– Wiesz, o czym marzę?

– Pewnie o miesiącu na farmie piękności?

– Nie. Chciałabym być przedszkolanką.

– Naprawdę?

– Głupie, prawda? Musiałabym iść do college'u, ale jestem za stara. Miałabym ponad trzydzieści lat, kończąc studia.

– A ile będziesz miała, jeśli nie pójdziesz do college'u?

– Słucham?

– Czas i tak płynie, bez względu na to, czy będziesz studiowała, czy nie.

(...) z miłości do córki jest się gotowym na wszystko.

W kontaktach ze zwierzętami nie można sobie pozwalać na sentymentalizm.

Kiedy był młodszy, myślał, że rodzina zdoła zapełnić pustkę w jego sercu, zaleczy starą, a przecież wciąż bolesną ranę. Jedyne jednak, co udało mu się osiągnąć w poszukiwaniu trwałego związku, to krzywdzenie tych wspaniałych kobiet. Uwierzył, że niektórzy tracą zdolność do miłości, zanim na dobre się w nich wykształci.

Nigdy nie pozwól, by zwierzak się zorientował, że się go boisz.

Życie zwierząt też jest wartościowe!

– Daisy, ty dorastałaś w puchu, a ja na kamieniach. Było mi ciężej, niż jesteś sobie w stanie wyobrazić. Gdybyś wiedziała, przez co przeszedłem, może byś zrozumiała, że musisz mieć coś, czego się nie wyrzekniesz za żadne skarby, coś, co czyni z ciebie człowieka, nie zwierzę. Dla mnie to moja duma. Nie wyrzeknę się jej za nic. Nigdy.

– Przecież nie możesz budować całego życia na takim fundamencie. Duma jest nieistotna w porównaniu z innymi rzeczami.

(...) zachowujesz się jak psychiatra; odpowiadasz pytaniem na pytanie.