Susan Elizabeth Phillips

– Umiem pływać kajakiem. Na ostatnim obozie byłam odpowiedzialna za wycieczki kajakowe dla sześciolatków.

– Wszyscy przeżyli?

Próżność to nie wada, tylko powołanie.

(…) jestem sprawna na ciele i, w miarę, na umyśle (…) i sama dam sobie radę. Być może nie zawsze z klasą, ale sobie radzę i tak będzie dalej. Nie potrzebuję bohatera.

Jest tyle rzeczy, których chcemy, a których i tak nie możemy mieć.

Czasami bardzo potrzebujesz przyjaciela, ale nikogo nie ma w pobliżu.

Wkrótce cały cyrk, z wyjątkiem samej Daisy, przyzwyczaił się do widoku słonika biegnącego za nią jak wielki psiak.

Ludzie cyrku nie zadają niepotrzebnych pytań.

Wbrew temu, co pisano w romansach, żadna błona dziewicza nie wytrzyma dwudziestu sześciu lat badań lekarskich i ćwiczeń.

– Wiesz, o czym marzę?

– Pewnie o miesiącu na farmie piękności?

– Nie. Chciałabym być przedszkolanką.

– Naprawdę?

– Głupie, prawda? Musiałabym iść do college'u, ale jestem za stara. Miałabym ponad trzydzieści lat, kończąc studia.

– A ile będziesz miała, jeśli nie pójdziesz do college'u?

– Słucham?

– Czas i tak płynie, bez względu na to, czy będziesz studiowała, czy nie.

(...) z miłości do córki jest się gotowym na wszystko.

Prawdziwy mężczyzna nie ma czasu na żarty i swawole; ciężko pracuje, zawsze ma się na baczności, a dumę przedkłada nade wszystko.

(...) nie ma sensu zaczynać meczu z mistrzynią gry.