Stephen King

[Śmietnik pamięci] jest największym atutem każdego pisarza.

Tempus fugituje niezależnie od nas.

[...] czyn i jego wyobrażenie to dwie różne sprawy.

W snach nie czuje się bólu; człowiek zawsze się budzi, zanim zacznie się prawdziwe cierpienie.

Wcześniej czy później nawet najsolidniejsza trumna musi spróchnieć i wpuścić życie, by karmiło się śmiercią.

Życie jest fair. Wszyscy trzęsiemy się w brzuchu przez dziewięć miesięcy, a potem kości zostają rzucone. Niektórym wypadają dwie szóstki, innym, niestety, dwie jedynki. Tak właśnie dzieje się na świecie.

Głupich nie sieją, sami wschodzą.

[...] zamek jest na tyle dobry, na ile dobre są drzwi, w które go wstawisz.

[...] istoty obdarzone niewielką wyobraźnią poświęcają niewiele czasu na coś tak trywialnego jak myślenie [...].

Wyraźnie starano się tu zachować czystość, ale bez powodzenia. Zacieki na tapetach nie rzucały się w oczy, przezierały wątłymi półtonami jak złowieszcze myśli, dręczące niespokojny umysł.

Wyobrażali sobie, co zdarza się często w przypadku ojców i synów, że ich zachowania i bardzo odmienne style myślenia nie zmienią się nigdy, dzięki czemu ich wzajemny stosunek na zawsze pozostanie taki sam... i dzieciństwo będzie trwać wiecznie.

Ludzie [...] spodziewają się, że pijak umrze śmiercią pijaka [...]. Nawet jeśli przestał być pijakiem.