Stephen King

[...] nie da się ocenić powieści po jednej stronie.

[...] pistolet. Wydawał się czymś małym i ostatecznym. Przedmiotem, który – wykorzystany właściwie i z odwagą – może spłacić każdy dług.

[...] alzheimer [...] największy postrach każdego człowieka, który zawsze zarabiał na życie intelektem.

Lepiej umrzeć we wściekłości, niż kuląc się i błagając o litość.

[...] najbardziej [podstawowa zasada] społecznej interakcji: kiedy ktoś mówi, że będzie szczery, to zwykle znaczy, że zacznie kłamać szybciej, niż koń galopuje.

Ludzie od razu zakładają, że w dwudziestym wieku każdy biały pisarz na pewno jest alkoholikiem.

Złe pisarstwo to coś więcej niż sprawa gównianej składni czy błędnej obserwacji; złe pisarstwo powstaje zwykle z upartej odmowy opowiedzenia o tym, co ludzie tak naprawdę robią - dopuszczenia do myśli faktu, że, powiedzmy, czasami mordercy przeprowadzają staruszki przez ulicę.

[...] dom jest miejscem, gdzie jeśli musisz wejść, muszą cię tam przyjąć.

[...] kiedy raz się posmakuje, jak to jest naprawdę, wyobraźnia staje się guzik warta.

Nie można wcisnąć z powrotem pasty do tubki.

Emocje to tylko kolejny ludzki nawyk, najwyraźniej tak samo warunkowany jak wszystko inne.

Małżeństwo jest jak dom w ciągłej budowie, każdego roku spostrzega się nowe pokoje. Pierwszy rok po ślubie to chatka, po dwudziestu siedmiu latach powstaje wielka, pełna zakamarków rezydencja. Muszą w niej istnieć ciemne kąty i przestrzeń do magazynowania rzeczy, większość z nich jest zakurzona i opuszczona, w niektórych spoczywają nieprzyjemne relikty, o jakich wolałoby się nie wiedzieć, dopóki się ich nie znajdzie.