Christine

Miłość spowalnia czas reakcji i tłumi poczucie niebezpieczeństwa.

Chyba nikt naprawdę nie wie, co to znaczy bać się, dopóki jego dziecko nie zacznie nagle krzyczeć w nocy.

Jeśli będąc dziećmi, uczymy się żyć, to będąc dorosłymi uczymy się umierać.

Człowieka można znacznie lepiej poznać, obserwując jego reakcje wtedy, kiedy przegrywa, niż wówczas, gdy wygrywa.

Czasem (...), zwłaszcza w sprawach ostatecznych, brak miłości może okazać się błogosławieństwem. Czasem potrzeba właśnie bezwzględności.

Czy przyszło ci kiedyś na myśl (...), że rodzice są tylko przerośniętymi dziećmi, dopóki ich własne dzieci nie wykopią ich w dorosłość, najczęściej wbrew ich woli?

Ludzie są racjonalni tylko pozornie. Zawsze rzucą kilka ziaren soli przez ramię, jeśli przewrócą solniczkę, nie przechodzą pod drabinami, wierzą w życie po śmierci.

– (...) Miłość jest jak morderca. Wcale nie jest ślepa. To kanibal o wyjątkowo ostrym wzroku. Przypomina wiecznie głodnego owada.

– A co jada? (...)

– Przyjaźń.

Młodzi zawsze mają najwięcej trudności z zaakceptowaniem faktu, że oni także są śmiertelni.

Sekret potrzebuje dwóch twarzy, w których może się odbijać, i dwóch par oczu, żeby się cały czas obserwować.

Zanim ktokolwiek ci pomoże, musisz sam sobie pomóc.

Czymże jest wiek siedemnastu lat, jeśli nie najdalszą granicą dzieciństwa?

Chyba właśnie po tym można poznać ludzi naprawdę samotnych... Zawsze wiedzą, co robić w deszczowe dni.

Ze wszystkich wojen najbardziej brudna i gorzka jest wojna domowa.