Sarah Dessen

Najgorszą rzeczą, jaką możesz zrobić, jeśli za kimś tęsknisz albo kogoś potrzebujesz, jest pokazać im to.

Gdy wspominam ten czas, wydaje się, że utrata kogoś czy pozwolenie, aby ktoś cię utracił, powinny być trudniejsze, zwłaszcza kiedy ta osoba znajduje się w tym samym stanie, w pobliskim mieście.

(…) Jednak najlepszym wskaźnikiem pozostał śpiew, jedyny znak, który sprawiał, że przystawałam przed drzwiami, chowając się w cieniu. Niezależnie od tego, jak pięknie brzmiał jej głos w melodiach, które znałam na pamięć, wiedziałam, że czai się w tym coś potencjalnie okropnego.

(…) na świecie jest mnóstwo ludzi. Nikt nigdy nie postrzega wszystkiego tak samo jak ty (…). Tak więc jeśli znajdujesz kogoś, kto rozumie parę rzeczy, zwłaszcza takich, które są dla ciebie ważne… możesz równie dobrze trzymać się tej osoby.

Nigdy nie jest tak, że musi wydarzyć się coś wielkiego, żeby wszystko zmienić. Zwykle są to najdrobniejsze szczegóły, nieodwołalnie podgryzające równowagę wszechświata, gdy ty koncentrujesz się na szerszej wizji.

– Pieniądze – odparła. Przewróciła oczami. – Oczywiście jedyna osoba w całej szkole, która ich nie ma, musi o nich napisać. Dla wszystkich innych byłoby to zbyt łatwe.

Niektórym ludziom wydaje się, że lubią muzykę, ale tak naprawdę jej nie rozumieją. Oszukują sami siebie. Niektórzy ludzie czują, o co w tym chodzi, ale słuchają niewłaściwej muzyki. I są ludzie tacy jak ja.

– Ona ma d w a n a ś c i e lat. – Kirstem powiedziała to takim tonem, jakby chodziło o kogoś ciężko chorego albo niespełna rozumu.

– Ty naprawdę lubisz muzykę – powiedziałam, zerkając na stosy płyt kompaktowych.

– A ty nie? – spytał zmieniając pas.

– Jasne – powiedziałam. – Chyba wszyscy lubią muzykę.

– Nie.

– Nie?

Owen potrząsnął głową.

– Niektórym ludziom wydaje się, że lubią muzykę, ale tak naprawdę jej nie rozumieją. Oszukują sami siebie. Niektórzy ludzie czują, o co w tym wszystkim chodzi, ale słuchają niewłaściwej muzyki. I są ludzie tacy jak ja.

– Ludzie tacy jak ty… – powtórzyłam. – To znaczy?

– Ludzie tacy jak ja żyją dla muzyki i nieustannie jej szukają. Nie potrafią bez niej żyć. Są wtajemniczeni. (…) Chodzi mi o to, że dzięki muzyce ludzie zbliżają się do siebie – mówił dalej Owen – Muzyka ma wielką siłę. Dzięki niej ludzie, których pozornie nic nie łączy, mogą znaleźć wspólny język. (…) Poza tym – ciągnął, dając do zrozumienia, że wcale nie czeka na odpowiedź – muzyka jest wieczna. Dlatego czujemy ją w ciele. Rozumiesz? Słuchając jakiejś piosenki możemy przenieść się w czasie, znaleźć w innym miejscu i zbliżyć się do innej osoby. Wszystko się zmienia, ludzie się zmieniają, ale muzyka – nie. Jest wieczna. To niesamowite.

„Rzeczywiście” – pomyślałam. Cała ta rozmowa była niesamowita, zupełnie inna, niż się spodziewałam.

– Odpowiedź na twoje pytanie brzmi: tak, lubię muzykę – powiedział w końcu Owen.

Złość nie jest zła. Jest ludzka. I mija po pewnym czasie.

Początek był trudniejszy niż koniec – inaczej niż w życiu.

Rożni ludzie mogą zapamiętywać to samo wydarzenie w zupełnie rożny sposób. To nie znaczy, że ktoś pamięta je właściwie, a ktoś inny nie. Wspomnienia przypominają fragmenty układanki. Dopiero kiedy zbierze się je wszystkie, można odtworzyć całą historię.