Posłuchaj mnie...

Niektórym ludziom wydaje się, że lubią muzykę, ale tak naprawdę jej nie rozumieją. Oszukują sami siebie. Niektórzy ludzie czują, o co w tym chodzi, ale słuchają niewłaściwej muzyki. I są ludzie tacy jak ja.

– Ona ma d w a n a ś c i e lat. – Kirstem powiedziała to takim tonem, jakby chodziło o kogoś ciężko chorego albo niespełna rozumu.

– Ty naprawdę lubisz muzykę – powiedziałam, zerkając na stosy płyt kompaktowych.

– A ty nie? – spytał zmieniając pas.

– Jasne – powiedziałam. – Chyba wszyscy lubią muzykę.

– Nie.

– Nie?

Owen potrząsnął głową.

– Niektórym ludziom wydaje się, że lubią muzykę, ale tak naprawdę jej nie rozumieją. Oszukują sami siebie. Niektórzy ludzie czują, o co w tym wszystkim chodzi, ale słuchają niewłaściwej muzyki. I są ludzie tacy jak ja.

– Ludzie tacy jak ty… – powtórzyłam. – To znaczy?

– Ludzie tacy jak ja żyją dla muzyki i nieustannie jej szukają. Nie potrafią bez niej żyć. Są wtajemniczeni. (…) Chodzi mi o to, że dzięki muzyce ludzie zbliżają się do siebie – mówił dalej Owen – Muzyka ma wielką siłę. Dzięki niej ludzie, których pozornie nic nie łączy, mogą znaleźć wspólny język. (…) Poza tym – ciągnął, dając do zrozumienia, że wcale nie czeka na odpowiedź – muzyka jest wieczna. Dlatego czujemy ją w ciele. Rozumiesz? Słuchając jakiejś piosenki możemy przenieść się w czasie, znaleźć w innym miejscu i zbliżyć się do innej osoby. Wszystko się zmienia, ludzie się zmieniają, ale muzyka – nie. Jest wieczna. To niesamowite.

„Rzeczywiście” – pomyślałam. Cała ta rozmowa była niesamowita, zupełnie inna, niż się spodziewałam.

– Odpowiedź na twoje pytanie brzmi: tak, lubię muzykę – powiedział w końcu Owen.

Złość nie jest zła. Jest ludzka. I mija po pewnym czasie.

Początek był trudniejszy niż koniec – inaczej niż w życiu.

Rożni ludzie mogą zapamiętywać to samo wydarzenie w zupełnie rożny sposób. To nie znaczy, że ktoś pamięta je właściwie, a ktoś inny nie. Wspomnienia przypominają fragmenty układanki. Dopiero kiedy zbierze się je wszystkie, można odtworzyć całą historię.

Wolność, nawet wyimaginowana, wciąż jest wolnością.

– Człowiek powinien być ze sobą szczery, Jeśli nie może ufać sam sobie, to komu zaufa?

– Ja nigdy nie kłamię.

– Nie kłamiesz – powtórzyłam.

– Zgadza się.

– Nigdy?

– Nigdy.

„Jasne'” pomyślałam.

– To dobrze – powiedziałam – Nie najgorsza taktyka. Jeśli udaje się przy niej wytrwać.

– Nie mam wyboru. – odparł Owen – Czuję się źle, kiedy kłamię. Sam do tego doszedłem i drogo okupiłem tę wiedzę. (…)

– Zawsze jesteś szczery? – spytałam.

– A ty nie?

– Nie – powiedziałam. Być może w normalnych okolicznościach udzieliłabym innej odpowiedzi. – Nie jestem.

– Hm – mruknął, kiedy zatrzymaliśmy się na czerwonym świetle. – Dobrze wiedzieć.

– Nie kłamię – powiedziałam. Owen uniósł brwi. – Nie o to chodzi.

– A o co?

Znalazłam się w sytuacji bez wyjścia. Zaczęłam się tłumaczyć.

– Chodzi o to, że… nie zawsze mówię co czuję.

– Dlaczego?

– Nie chcę nikogo ranić.

– Kłamstwo rani – powiedział Owen.

– Ja nie… – zaczęłam. Nie wiedziałam jak wybrnąć. – Nie lubię ranić ludzi. Ani wyprowadzać ich w równowagi. Czasem nie mówię tego co czuję, bo nie chcę, żeby inni czuli się urażeni. Nagle zdałam sobie sprawę, że chyba po raz pierwszy raz w życiu jestem wobec kogoś szczera.

– To w dalszym ciągu kłamstwo. – powiedział Owen – Nawet jeśli masz dobre intencje.

– Wiesz – powiedziałam – trudno mi uwierzyć, że zawsze mówisz prawdę.

– Lepiej uwierz. Bo tak jest.

Jeśli interesuje cię przeszłość, nigdy nie zrozumiesz przyszłości. Przeszłość i przyszłość są ze sobą powiązane.

– Cisza jest cholernie głośna.

Kiedyś istniała wyraźna różnica między światłem a ciemnością. Światło było dobre, ciemność zła. Teraz ta różnica się zatarła. Ciemność była tajemnicą i wzbudzała strach, ale bałam się również światła. W świetle czułam się bezbronna. Kiedy zamykałam oczy, widziałam ciemność, która przypominała o mrocznej tajemnicy. Kiedy je otwierałam, za każdym razem widziałam świat, który nie miał pojęcia, co się wydarzyło tamtej nocy. Przeraźliwe jaskrawy i nieuchronny.