Srebrnikowe myśli

Z planu miasta

Nie wyczytasz zdarzeń.

Potrzebni są jeszcze

Plotkarze.

Ściany nie mają duszy:

Wystarczą im uszy.

Tylko rudera

Sama się rozbiera.

Zwykłe to

Życia koleje:

Słońce świeci, deszcz pada,

Wiatr wieje…

Wystarcza ci

Różnica płci?…

Zmęczony człowiek

Na pracę narzeka:

A przecież to praca

Stworzyła człowieka!

Przy niejednym kapeluszu

Sterczy para oślich uszu.

Nie trać czasu długą mową:

Dotyk więcej wart niż słowo.

Do twarzy jest mężczyźnie

Z kobietą. W bieliźnie?…

Niejedno sumienie

Martwe ma korzenie.

Nie poznasz życia

Bez wódkopicia…

Dla każdej sfery

Inne maniery…

Sercem i duszą –

Też cię zaduszą!

Czasem jedno słowo

Jest całą obmową.

Chciał przychylić jej nieba,

Powiedziała: nie trzeba…

Człowiek to brzmi dumnie!

Ale nie u mnie…

Nawet nawias czasem

Jest poza nawiasem.

Nie ma cienia –

Bez płomienia!

Gdybyś nawet był Homerem,

Też cię porównają z zerem!…

Sprzedam albo zamienię

Używane już nieco sumienie.

Nasz światek się kręci,

Światek się obraca

Dokoła kacyka

I wokoło kaca…

Było ich dwoje.

Przyszedł trzeci.

I odtąd mieli

Wspólne dzieci.

Dla wielu jest ta siurpryza:

Wielkość swoją on – wylizał.