Paulo Coelho

Ludzie tęsknią za całkowitą odmianą, a jednocześnie pragną, by wszystko pozostało takie jak dawniej.

Wyzwanie nie czeka. Życie nie ogląda się za siebie. Tydzień to aż nadto, by zdecydować, czy godzimy się na nasz los, czy nie.

Mędrzec jest mędrcem tylko dlatego, że kocha. Głupiec zaś jest głupcem, bo wydaje mu się, że miłość zrozumiał.

[...] władza z nikim nie negocjuje, jedynie z samą sobą.

Ludzie są wiecznie niezadowoleni. Kiedy mają niewiele, chcą więcej. Jeśli mają dużo, chcą jeszcze więcej. A kiedy już to osiągną, tęsknią za prostym, skromnym życiem, tyle tylko, że nic w tym kierunku nie czynią.

Jeśli człowiek ma czas zastanowić się nad podjęciem decyzji, najczęściej rezygnuje. Żeby podjąć pewne kroki, potrzeba wielkiej odwagi.

Los czasami rozdziela bliskich sobie ludzi, żeby uświadomić im, ile dla siebie znaczą.

[...] nie rozmawia z nikim. Nie zależy mu na towarzystwie. Zwycięzca jest sam.

Kiedy nienawiść każe się człowiekowi rozwijać, staje się ona jedną z wielu form miłości.

Różnica między mistrzem a uczniem jest tylko jedna: pierwszy boi się odrobinę mniej niż drugi.

Przeklęci niech będą ci, którzy nie tańczą i przeszkadzają tańczyć innym!

Kto chce uwięzić miłość, musi odciąć karmiące ją źródło, a wówczas zmieni ją w sadzawkę pełną brudnej, cuchnącej wody.