Paulo Coelho

Jedynie człowiek szczęśliwy może promieniować szczęściem wokół.

Zawsze robię plany na przyszłość i zawsze zaskakuje mnie teraźniejszość.

Żyjemy na padole łez (…). Można marzyć do woli, ale życie jest trudne i pełne pułapek.

Bóg zstępuje na ziemię, aby uświadomić nam naszą własną siłę. Jesteśmy częścią Jego marzeń, a On pragnie je szczęśliwie spełnić. Jeśli zatem utwierdzimy się w przekonaniu, że Bóg stworzył nas po to, byśmy byli szczęśliwi – to będziemy mu­sieli uznać, że każda klęska, każdy smutek wypły­wają z naszej winy. I to jest właśnie powód, dla którego zawsze zabijamy Boga. Czy to na krzyżu, czy w płomieniach, na wygnaniu lub po prostu w naszym własnym sercu.

W miłości nie można się nawzajem ranić, bo przecież każdy odpowiada za własne uczucia i nie ma prawa potępiać drugiego.

Im bardziej w naszej wierze zbliżamy się do Boga, tym bardziej wydaje się On pełen prostoty. A im więcej w Nim prostoty, tym silniejsza jest jego obecność.

W pogoni za szczęściem wszyscy mamy równe szanse.

Życie to brutalna, zapierająca dech w piersiach zabawa – jak skakanie ze spadochronem albo niebezpieczna górska wspinaczka.

Inną rzeczą jest myśleć, że jesteśmy na dobrej drodze, a jeszcze inną wierzyć, że to jedyna droga.

Zrozumieć miłość – oto mój cel. Gdy kochałam, czułam, że naprawdę żyję. Wiem też, że wszystko, co mam teraz, jakkolwiek może się wydawać ciekawe, nie wzbudza we mnie entuzjazmu.

Wszyscy czerpiemy swoistą przyjemność z cudzego nieszczęścia, z cudzej rozpaczy. To sadyzm, gdy wczuwamy się w rolę oprawców. I masochizm, gdy identyfikujemy się z ofiarami przemocy.

W mężczyźnie drzemie także coś z kobiety – pragnie spotkać bratnią duszę, by nadać swemu życiu sens.