Paulo Coelho

Jeżeli istnieje jakiekolwiek pocieszenie w tragedii , jaką jest utrata ukochanej osoby, może nim być jedynie zawsze potrzebna nadzieja, że być może tak było lepiej.

Wystarczy być czujnym, lekcje zawsze przychodzą, kiedy jesteśmy na nie gotowi, i jeśli zwracasz uwagę na znaki, dowiesz się wszystkiego, co jest ci potrzebne, aby postawić następny krok.

Boję się spróbować, bo jeśli mi się nie uda, to nie wyobrażam sobie reszty mojego życia. Bezpieczniej jest pozostawać w sferze marzeń, niż ryzykować popełnienie błędu.

Popularność jest jak afrodyzjak.

Uczucia są częścią świata, którego nie znam, świata, w którym nie istnieje ani czas, ani przestrzeń, ani granice.

Tyle straciłam z obawy przed utratą.

Jesteśmy wieczni, bo jesteśmy przejawem Boga. I dlatego żyjemy wiele razy i umieramy wiele razy. Wyłaniamy się niewiadomo skąd i zmierzamy niewiadomo dokąd.

Bo śmiałkiem jest ten, kto podejmuje decyzje wbrew obawom, ten, kogo na każdym kroku nękają demony, kogo nurtują rozterki, czy ma rację czy nie. A mimo to działa - bo również wierzy w cuda.

Słowo jest myślą zamienioną w wibracje. Wysyłasz w otaczające cię powietrze to, co dotychczas było tylko energią.

Tylko ten, kto spróbował gorzkiego wina, rozpozna smak dobrego.

Miłość jest jedynym pomostem między widzialnym a niewidzialnym, który zna każdy. Jest jedynym językiem, w którym da się wyrazić lekcje, jakich na co dzień udziela Wszechświat istotom ludzkim.

[...] wszystkie ludzkie istoty żyjące na tej planecie są sobie równe. Niewielu odważa się głośno powiedzieć, że dawni wielcy mistrzowie, jak każdy, mieli wady i zalety, i że ten fakt w żaden sposób nie umniejsza ich zdolności obcowania z Bogiem. Uważać się za kogoś gorszego od innych to jeden z niezwykle rażących aktów dumy.