Paulo Coelho

– Ciągle wysłuchujemy wskazówek, jak rzeczy proste przedstawić w bardzo skomplikowany sposób – rzekł Hamid do kreatora. (…). Projektant zmierzył go spojrzeniem.

– Świat zawsze był i pozostanie skomplikowany.

Nawet gdybym czegoś żałował – już za późno zaczynać od nowa. Takie są reguły gry.

Wybrańcy rozmawiają tylko z Wybrańcami. Że od czasu do czasu spotykają się, żeby zjeść i napić się w swoim gronie, a jednocześnie rozbudzić w innych iluzoryczne przekonanie, że do wielkiego świat może wstąpić każdy, kto ma dosyć odwagi, żeby dążyć do celu. Spotykają się, żeby zapobiegać wojnom, na których mogą stracić i żeby rozbudzać konflikty między państwami i korporacjami, jeżeli da im to więcej władzy i pieniędzy. Spotykają się, żeby udawać, że są szczęśliwi, chociaż w rzeczywistości są niewolnikami własnego sukcesu. Żeby stale walczyć o wpływy i bogactwo, chociaż te przekraczają już wszelkie wyobrażenia. Bo w swej próżności Superklasa ściga się z samą sobą o to, kto zajmie najwyższy szczyt.

Ludzie gubią się na pustyni, ponieważ pozwalają się uwieść fatamorganie.

– Pytałem, co to znaczy być normalnym. (…) – Żyć jak ktoś pozbawiony wszelkich ambicji – pada wreszcie odpowiedź.

Dokonanie wyboru jest bodaj najtrudniejsze w życiu człowieka.

Kiedy wszystko biegnie swoim rytmem, gdy rodziny gromadzą się przy stole, żeby się wspólnie posilić, pojawia się widmo Superklasy, sprzedającej niemożliwe do zrealizowania sny o przepychu, urodzie, władzy. A skutkiem jest rozpad rodziny.

Superklasa nie wybacza zdrady i każdy wybraniec zna własne możliwości.

Czynisz zło w mylnym przekonaniu, że ze zła narodzi się dobro.

Pieniądze to nie wszystko.

Nie jestem tym, za kogo mnie bierzesz, lecz kimś całkiem innym

Teraz liczy się największa cnota: cierpliwość.