Paulo Coelho

Nawet w zakładzie psychiatrycznym trzeba stosować się do pewnych zasad.

Gdyby wszyscy (…) żyli swoim życiem i pozwolili innym robić to samo, Bóg istniałby wszędzie, w każdym ziarenku gorczycy, w najmniejszej chmurce, która pojawia się i zaraz rozwiewa.

Istnieje sporo ludzi, którzy rozprawiają o nieszczęściach innych i udają tylko chęć niesienia im pomocy, a tak naprawdę cieszą się z cudzego cierpienia, bo to ich utwierdza w mniemaniu, że sami są szczęściarzami, i że życie jest dla nich łaskawe.

Nie ma co kurczowo trzymać się życia, które może przynieść tylko cierpienie.

Małżeństwa były zmuszone do swoistego monoteizmu, gdzie pożądanie seksualne (…) zanika w trzecim czy czwartym roku życia pod jednym dachem. Potem kobieta czuje się odrzucona, mężczyzna – niewolnikiem małżeństwa.

Lepiej skończyć z tym wszystkim teraz, gdy mam jeszcze dość odwagi i zdrowia by umrzeć

Jak mogę nienawidzić kogoś, kto dał mi samą miłość?

Nie był w stanie iść ani do przodu ani wstecz. Prościej, więc było zejść ze sceny.

Macie do wyboru: albo panować nad swoim umysłem, albo pozwolić, by on zapanował nad wami.

Nic na świecie nie zdarza się przez przypadek.

Jako nastolatka sądziła, że jeszcze zbyt wcześnie, by wybierać. Jako młoda kobieta była przekonana, że już zbyt późno, by cokolwiek zmienić.

Powinnam chyba być bardziej szalona. Ale, jak to bywa z większością ludzi, odkryła to zbyt późno