Paula Hawkins

Czułam się odizolowana w swoim nieszczęściu. Odizolowana i samotna, więc zaczęłam trochę pić, a ponieważ z czasem piłam coraz więcej, byłam coraz bardziej samotna, bo nikt nie lubi przebywać w towarzystwie pijanej dziewczyny. Przegrywałam, więc piłam, piłam, więc przegrywałam.

Zaczęłam go irytować. Nie mógł zrozumieć, że można tęsknić za czymś, czego się nigdy nie miało, że można to opłakiwać.

[...] uświadomiłam sobie, jaki to wstyd, kiedy ktoś się nad tobą lituje.

[...] mejl, współczesny odpowiednik śladu szminki na kołnierzyku.

Brakuje mi czegoś, co musiałabym zrobić, czegoś niezaprzeczalnego.

Czasem czuję się tak źle, że muszę się napić, czasem tak źle, że nie mogę.

[...] życie [...] jest trudniejsze latem, kiedy [...] wszyscy wychodzą z domu, kiedy są rażąco, wprost agresywnie szczęśliwi.