Ostatnio dodane

Mogę więc prosić o wszystko. Ale czy to wszystko obróci się na dobre czy na złe? Kto to wie… Dlatego na końcu dodaję zawsze: – Ale nie moja, lecz Twoja wola niech się stanie.

Wielkiej Nocy, nocy pojednania, w której doświadczyłam, że moje rany są w Jego ranach i że On kocha mnie dokładnie taką, jaką jestem. Bo taką mnie sobie wymarzył, taką mnie stworzył! I za taką właśnie Monikę oddał z miłości swoje życie.

Możesz jeszcze dopisać nowe zakończenie do swojej opowieści.

Po pierwsze, znajdź prostą i oczywistą wskazówkę – coś, co wyzwoli nawyk. Po drugie, jasno zdefiniuj nagrodę.

Nawet jeśli mam wrażenie, że stąpam po linie, to tylko ciągle przypominam sobie, żeby patrzeć na jej koniec. Wtedy nie upadnę. Byle nie patrzeć ciągle pod nogi. Piotr też: dopóki patrzył prosto w oczy Jezusa, potrafił chodzić po wodzie. Jego wiara była przez ten krótki moment silniejsza niż jego strach. Tylko czy Jezus mnie złapie? Mój przyjaciel Radek dopowiedziałby: „Jak nie w tym życiu, to w przyszłym!”.

Ten najpiękniejszy dar, który dostałam od mojej mamy, to wiara. Wiara w Miłość, która nas stworzyła.

Lepiej dziękować, niż planować.

Wybory „na zawsze” nie zawsze są na zawsze.

Zdecyduj najpierw. Po prostu zdecyduj. I zaufaj. A ta siła przyjdzie.

Najwyższy czas na odpoczynek jest wtedy, kiedy nie masz na niego czasu.

Nie miałam tu być, a jestem. Przyszłam tu bez pytań, a dostałam odpowiedzi. Przyjechałam zagubiona, a wyjeżdżam błogosławiona.

To, co się wydarza już, już jest pełnią. Każdy dzień daje mi wszystko, czego potrzebuję.