Ostatnio dodane

Aby przeżyć i zdobyć należytą pozycję w świecie pełnym konfliktów, musimy nauczyć się radzić sobie z nimi, a umiejętność negocjowania jest jednym ze składników takiej zaradności. Negocjacje, tak jak i konflikty, ze szczególnym natężeniem pojawiają się w życiu gospodarczym i politycznym, a więc tam, gdzie chodzi o dwie największe ludzkie namiętności: o pieniądze i o władzę.

Żyliśmy jak królowie. Wódkę piliśmy szklankami. Kochały nas ładne dziewczyny. Chodziliśmy po złotym dnie. Płaciliśmy złotem, srebrem i dolarami. Płaciliśmy za wszystko: za wódkę i za muzykę. Za miłość płaciliśmy miłością, nienawiścią za nienawiść.

Wstępem do każdej rozmowy, a więc tym bardziej do negocjacji, jest powitanie drugiej osoby. Powinny w nim znaleźć wyraz życzliwość dla drugiej strony, otwartość dla propozycji, szczerość własnych intencji. Oddaje to gest, wyraz twarzy, sposób podania ręki, krok itd.

OJCZE NASZ, KTÓRYŚ JEST W KREMLU, ŚWIĘĆ SIĘ IMIĘ TWOJE! BĄDŹ WOLA TWOJA! PRZYJDŹ KRÓLESTWO TWOJE JAKO W KREMLU, TAK I W RESZCIE ŚWIATA.

Wolno mi nawet nazywać GO – naszego wodza – towarzyszem. Pomyślcie sobie tylko uczciwie: ja mam prawo swobodnie i wszędzie nazywać GO towarzyszem! Towarzysz Stalin! TOWARZYSZ STALIN!… Otóż to jest moją największą dumą i radością!… Czy może obywatel państwa kapitalistycznego nazywać swojego prezydenta lub króla towarzyszem? Nigdy!

W świecie rzeczywiście odwróconym na opak prawda jest momentem fałszu.

Ludzie dzielą się na seksualnych i aseksualnych, a światem żądzą ci ostatni. Lub tacy, którzy chcą za nich uchodzić – to oni każą chować seks pod płaszczykiem, a jak zobaczą, że wystaje, krzyczą: Zboczeniec! Dziwka!

Kapitalistyczna produkcja znosząc granice między poszczególnymi społeczeństwami, ujednoliciła przestrzeń. Ten proces był tożsamy z intensywnym i ekstensywnym postępem . Nagromadzenie towarów produkowanych seryjnie na potrzeby abstrakcyjnej przestrzeni rynkowej, które zlikwidowało wszelkie bariery regionalne i prawne oraz feudalne monopole cechowe – utrzymujące jakość produkcji rzemieślniczej – unicestwiło również autonomię i jakość miejsc. Ta potęga ujednolicania jest ciężką artylerią, która zburzyła wszystkie mury chińskie.

Polubić da się wszystko, a wyżyć na poziomie nie ze wszystkiego!

Uczucie nie warte pielęgnowania to poczucie winy.

Bo tyle się wokół nas dzieje… Rano biegniemy do pracy, po południu po dzieci, w sobotę robimy zakupy, w niedzielę organizujemy rodzinom rozrywki. Albo karmimy koty i stresujemy się egzaminami z obcych języków. Od czasu do czasu spotykamy się z ludźmi, których naprawdę lubimy. Zbyt rzadko. Podobnie, jak zbyt rzadko wdychamy spokojnie powietrze, które przypomina nam o minionych wakacjach, zbyt rzadko po prostu siedzimy i patrzymy przed siebie, bez celu…

Spektakl, jako społeczna organizacja paraliżu historii i pamięci, jako rozbrat z historią na gruncie czasu historycznego – to fałszywa świadomość czasu.