Ostatnio dodane

To kim jesteśmy (dzisiaj) jest wynikiem tego, co myśleliśmy (wczoraj).

Trzeba patrzeć na świat szeroko otwartymi oczami i widzieć w nim wszystko, także zło. Musi mi się to udać. Nikt nie jest doskonały, nic nie jest doskonałe (poza kulą i trójkątem równobocznym).

Czas też tak płynie – z przyzwyczajenia – coraz bardziej zabrudzony i zużyty.

Plan pracy nad sobą, czyli tak właśnie trzymać:

1. Kochać mądrze, to znaczy tak, by każdy dzień był bogatszy.

2. Kochać rozsądnie, czyli tak, jak ja nie chcę!

3. Nie robić sobie na złość, czyli kochać tak, jak chcę.

Od pewnego czasu, dokładnie od dwóch tygodni, życie stało się dla mnie zgodą na to, by nie godzić się na nie, by odchodzić przed przybyciem, by zabijać, póki coś jeszcze nie jest w stanie zabić mnie. Miałam ochotę na przedłużanie tylko tych pięknych chwil, które ja uznam za piękne. Tylko tych, które ja uznam za warte podtrzymywania.

„Mało” w stosunku do „nic” to jest zawsze „więcej”.

Ludzie zawsze szukają skrótów. Potrzeba skracania znajduje się w hierarchii dużo wyżej niż dbałość o przyrodę i estetykę. Jest tak silna, że często przysłania korzyści z normalnej drogi. Bo i co można na tym skrócie zyskać, minutę czasu, góra dwie. A traci się nie tylko nieskazitelną czystość butów, ale i kilka dodatkowych haustów powietrza, które można zaczerpnąć, idąc dłuższą drogą, i kojący spokój, i cień płaczących wierzb. Ale czas jest w hierarchii wyżej niż cokolwiek innego, więc ci ze skrótów czują się wygrani w stosunku do tych, którzy trzymają się alejek. Wytyczonych! To też istotne. Może najistotniejsze. Naród nie lubi, by nim dyrygować i narzucać drogi. Ma swój rozum i własne trakty. I swoje pokusy. Czasem wydeptuje własną ścieżkę na drugą stronę parku, innym razem na manowce, choćby na manowce wolności.

Lubię czasami poprawić przeszłość, gdy ten czy ów moment wydaje mi się zbyt nudny albo bolesny. Potem tak długo myślę o nowej wersji wydarzeń, aż staje się moją własną prawdą.

Mosty są po to, by łączyć ludzi. Na chwilę i na całe życie. By napełnić ich wiarą. I pokorą w momencie, gdy patrzą nad wodę pod mostem. I nieważne, jaki to będzie most – z wiersza Baczyńskiego, opowiadania Kafki czy też most Holbeina. Ważne są znaczenia, które w sobie niesie. Ważne, że chcemy się na nim znaleźć, by się spotkać. I że czekamy.

Dziś ulice są gładkie, a dzieciaki zanurzają się w strumień elektronów płynący z telewizora albo komputera.

Życzę ci zdrowia i miłości – bo bez wszystkiego innego można żyć.

Dzieci i ryby głosu nie mają, panie profesorze, dzieci są od tego, żeby słuchać i wykonywać polecenia, uczniowie mają przede wszystkim obowiązki i ani mru-mru, a nauczyciele mają rację i tylko rację i władzę i dziennik, i długopis, i stopnie i tablicę, przed którą można delikwenta postawić i ośmieszyć, wykpić, nazwać go odpowiednio i pokazać mu i jeszcze raz pokazać.

Poświęcenie jest ślepe, przywiązanie jest ślepe, pożądanie jest ślepe, ale prawdziwa miłość taka być nie powinna.