Ostatnio dodane

Dojrzałość - jeżeli coś takiego istnieje - w ostatecznym sensie jest hipokryzją.

Jakież to męczące ciągle być sobą! Wręcz niedopuszczalne!

[...] ile znaczeń ludzie są w stanie nadać słowu „ludzkie”.

[...] specjalizował się w zaprzepaszczonych sprawach. Najpierw zaprzepaścić coś, a potem uganiać się za tym jak wariat.

W rzeczywistości jesteśmy trochę jako komedia, kiedy się przyszło po pierwszym akcie. Wszystko cacy, tylko nic się nie rozumie.

Słowa [...] uwielbiają, jak je wyciągnąć z szafy i oprowadzać po pokoju.

[...] pozytywne uczucia tworzą złą literaturę [...]. Szczęście nie nadaje się do tłumaczenia [...].

[...] wygodnie jest myśleć, że wciąż jest się do uratowania, nawet jak się już w to prawie nie wierzy; skazaniec pod szubienicą także pewnie myśli, że coś się stanie w ostatniej minucie, trzęsienie ziemi, sznur zerwie się dwukrotnie, przynosząc ułaskawienie, telefon od gubernatora, spisek, który go oswobodzi.

[...] być samotnym znaczy być samotnym na pewnym planie, na którym inne samotności mogłyby - gdyby to było możliwe - komunikować się z nami.

Porównywanie kogoś do chorągiewki na dachu zdradza brak wyobraźni: widzi się tylko obroty, nie zaś intencje: koniec strzałki, który chce zatrzymać się i pozostać w strudze wiatru.

„Dziś” pasjonuje mnie, ale zawsze z punktu widzenia dnia wczorajszego [...].

[...] za każdym razem podejrzewam, że zgoda jest najgorszym ze złudzeń.