Mgły Avalonu

Zaklęcia rzadko czynią to, czego się po nich oczekuje.

Nie nazywaj żadnego człowieka szczęśliwym, póki nie jest martwy

Wszystkie łzy wylewane przez kobiety nie zostawiają śladów na tym świecie.

Słowa, które mówimy, tworzą cienie tego, co ma nadejść i wypowiadając je, pomagamy im się spełnić.

Piękno nie jest jedynie w jasnej twarzy, ale ukryte jest w środku.

Sam symbol jest niczym, gdyż rzeczywistość jest wszystkim.

Słowa rzucone w gniewie mają złą moc powracania wtedy, gdy najmniej ich pragniesz.

Nawet najtwardsze słowa nie łamią kości.

Łzy sprawiają, że kobiety są bardziej realne, bardziej bezbronne; kobiety, które nigdy nie płaczą, przerażają mnie, bo wiem, że są silniejsze ode mnie i zawsze się trochę boję tego, co zrobią.

Ciało musi być sługą umysłu, nie jego panem. Umysł nie może skupić się nad rzeczami świętymi, czy wiedzą lub być uspokojony podczas długiej medytacji, która otwiera go na inne wymiary, jeśli ciało krzyczy „Nakarm mnie!” albo „Mam pragnienie!”.

Kiedy Bogowie podejmują decyzję, jakież ma znaczenie, co zrobią śmiertelni, nawet za pomocą czarów i zaklęć?

Był taki czas, kiedy wędrowiec, jeśli miał ochotę i znał choćby kilka tajemnic, mógł wypłynąć łodzią na Morze Lata i dotrzeć nie do Glastonbury pełnego mnichów, lecz do Świętej Wyspy Avalon. W tamtych czasach wrota łączące światy unosiły się we mgle i otwierały wedle myśli wędrowca.