Maria Dąbrowska
Cytaty
Kto wszedł w cudze (…) tego łatwo wystraszyć.
Jest coś lepszego niż sprawiedliwość – to miłosierdzie.
Człowiek obdarzony tylko dumą albo tylko pokorą nie jest całkowitym człowiekiem. Los tak chce, że trzeba nosić w sobie jedno i drugie z tych dwu tak sprzecznych uczuć, aby należycie podołać życiu.
Interes, władza, maszyna – te rzeczy nie widzą człowieka, potrzebują tylko masy.
Kompromisy mogą zawierać tylko ci, których dusza nie zna, co to kompromis. Że każde warunki mogą przyjąć jedynie ci, co są niezależni od jakichkolwiek warunków.
Kto odda się cały jednej wielkiej czy małej sprawie, w dodatku sprawie beznadziejnej, ten musi umrzeć w końcu za nią albo też przez nią.
Za silna dawka pobożności jest niebezpieczna.
Zwalczyć samemu pokusę może się to wydawać zwycięstwem, lecz świadomość, że ktoś nie uległ pokusie, którą myśmy byli dla niego, boli jak niepowetowana porażka.
Tych rzeczy najlepszych: serca, które nas kocha, słońca, które nam świeci, i tak na własność mieć niepodobna.
Despotyczna młodość łaknie aprobaty nawet od świata, który skazuje na zagładę.
Słowu nie wolno być większym niż jego treść pojęciowa czy emocjonalna – wolno mu być mniejszym.
Człowiek jest tajemnicą – z tajemnicy przybywa i w tajemnicę odchodzi.
