Julio Cortázar

W imię dawnych czasów robi się największe głupstwa w teraźniejszych.

[...] nie zdobywa się fortec, uciekając przed nieprzyjacielem.

Jakim cudem tu jesteśmy, jak mogliśmy spotkać się tu dziś, jeżeli nie przez prostą grę złudzeń, reguł przyjętych i uznanych, talią kart w ręku obłąkanego.

Każdy nieporządek był usprawiedliwiony, jeżeli przekraczał sam siebie, może przez zupełne szaleństwo można było dojść do jakiejś mądrości, innej niż ta, której słabością jest właśnie szaleństwo.

(…) dokładnie tam, gdzie się kończy nasza zarozumiałość, zaczyna się nasza pokuta.

Co innego muzyka, która wywołuje emocje, a co innego emocje, które pretendują do tytułu muzyki.

Nie można nigdy stać się tym, czego się nie zna.

Bez wiary nie zdarza się nic z tego, co powinno nastąpić, z wiara też zresztą prawie nigdy.

Logika przecież do czegoś służy.

I jeżeli całujemy się aż do bólu – jest to słodycz, a jeżeli dusimy się w krótkim, gwałtownym wspólnie schwyconym oddechu – ta sekundowa śmierć jest piękna.

I przez tę sekundę wiem, kim jestem, bo znakomicie wiem, kim nie jestem.

Chodziliśmy nie szukając się, ale wiedząc, że chodzimy po to, żeby się znaleźć.